Chiltanbezoargeit
| Chiltanbezoargeit | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Ondersoort | ||||||||||||||
| Capra aegagrus chialtanensis (Lydekker, 1913) | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
De Chiltanbezoargeit (Capra aegagrus chialtanensis) is een ondersoort van de bezoargeit die endemisch is in Chiltan, Beloetsjistan, Pakistan.
Beschrijving
Mannetjes zijn roodgrijs van kleur. Sommige mannetjes hebben een donkerbruine of zwarte borst, soms met een donkere streep op de schouder (zoals de gewone bezoargeit). Vrouwtjes zijn roodgrijs met een donkerbruine streep op de rug en witte poten met een donkerbruine vlek onder de knieën. De hoorns lijken op die van de gewone bezoargeit, ze zijn plat in dwarsdoorsnede en scherp gebogen aan de voorkant en vormen een lange, open spiraal die normaal gesproken een volledige draai of iets meer maakt. Hun hoorns bereiken een lengte van 73,7 cm, maar de langste die ooit is gemeten was 101,6 cm.
Gedrag
Chiltanbezoargeiten zijn sociaal en dagactief. Hun bronsttijd begint half oktober en eindigt in de derde week van november. De jongen worden geboren van eind maart tot begin april, waarbij tweelingen vaak voorkomen.
Verspreiding en status
Begin jaren zeventig waren er vier tot vijf populaties in Chiltan, Mordar, Koh-i-Maran en Koh-i-Gishk (gebieden ten zuiden van Quetta). In 1975 was de populatie door ongecontroleerde jacht door de lokale bevolking teruggelopen tot 170 exemplaren in het Sulaimangebergte (nu nationaal park Hazarganji-Chiltan). In 1990 was de populatie gegroeid tot 480 exemplaren. Het Forest and Wildlife Department Balochistan heeft zich ingezet voor het redden van de Chiltanbezoargeit, een bedreigde ondersoort.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chiltan ibex op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.