Charles Sentroul

Charles Sentroul (Luik, 9 januari 1876 - Brussel, 19 november 1933) was een Belgisch katholiek priester en filosoof.

Hubert Marie Charles Sentroul (roepnaam Charles) was een zoon van de arts François Sentroul en van Hélène Maus. Het gezin vestigde zich in Brugge en Charles doorliep de humaniora aan het Sint-Lodewijkscollege, tot aan de retorica in 1893.

Hij vervolgde met filosofische en theologische studies, enerzijds in het Brugs seminarie, anderzijds aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij Désiré-Joseph Mercier als zijn leermeester had. Hij promoveerde tot doctor en geaggregeerde in de thomistische wijsbegeerte. Zijn object van bijzondere belangstelling was de filosofie van Immanuel Kant, waar hij zijn hele leven op zou blijven studeren en erover publiceren.

Op 23 december 1899 werd Sentroul tot priester gewijd.

Van 1900 tot 1905 was hij de privéleraar van de zonen van baron Alexander Gillès de Pélichy in Izegem. In 1906-1907 was hij leraar in het Saint Edmunds College in Ware (Groot-Brittannië), toen het kleinseminarie voor het aartsbisdom Westminster.

In 1908 stichtte hij een faculteit wijsbegeerte aan de eerste katholieke universiteit in Brazilië, gevestigd in het benedictijnse São Bento-klooster in São Paulo. Zijn activiteiten werden gehonoreerd door de toekenning van de eretitel van pauselijk huisprelaat. Hij leidde de faculteit gedurende een tiental jaren, tot er een conflict rees met de Duitse benedictijnen, die de faculteit financieel ondersteunden en hun steun introkken. Het betekende het einde van deze activiteit en Sentroul keerde naar België terug.

In 1919-1920 was hij geestelijk bestuurder bij het klooster en de school van de dames van Hemelsdaele in Brugge. Op 24 september 1920 werd hij pastoor van de Sint-Walburgakerk in Veurne. Hij nam ontslag op 14 november 1927. In zijn laatste levensjaren verbleef hij achtereenvolgens bij de benedictijnen in de abdij van Zevenkerken, bij de alexianen in de Gewijde Boomstraat in Brussel en daarna bij de barnabieten in de Brugmannlaan in Vorst.

• Le socialisme et la question agraire, in: Revue néo-scolastique, 1896.
• La vérité selon Kant, in: Revue néo-scolastique, 1904.
• L'objet de la métaphysique selon Kant et Aristote, Leuven, 1905.
• Encore un mot à propos de la règle : "Utraque si praemissa neget, nihil inde sequetur", in: Revue néo-scolastique, 1905.
• Immanuel Kant's Logik, neu herausgegeben von Dr Walter Kinkel, in: Revue néo-scolastique, 1905.
• Dr Heinrich Romundt, Kants Kritik der reinen Vernunft abgekürzt auf Grund ihrer Entstehungsgeschichte, in: Revue néo-scolastique, 1905.
• P. Michotte, Études sur les théories économiques qui dominèrent en Belgique de 1830 à 1886, in: Revue néo-scolastique, 1906.
• Vrai thomisme contre vrai kantisme, in: Revue néo-scolastique, 1906.
• Dr Ernst Troeltsch, Das Historische in Kants Religionsphilosophie, in: Revue néo-scolastique, 1907.
• Les préambules de la question kantienne, in: Revue néo-scolastique, 1907.
• Albert Farges, La crise de la certitude. Etude des bases de la connaissance et de la croyance, avec la critique du néo-kantisme, du pragmatisme, du newmanisme, etc., in: Revue néo-scolastique, 1907.
• Goswin Uphues, Kant und seine Vorgänger, in: Revue néo-scolastique, 1907.
• V. Delbos, La Philosophie pratique de Kant, in: Revue néo-scolastique, 1907.
• Pierre Battifol, Questions d'enseignement supérieur ecclésiastique, in: Revue néo-scolastique, 1907.
• Ch. Fritz Medicus, J. G. Fichte : dreizehn Vorlesungen, in: Revue néo-scolastique, 1908.
• La vérité dans l'art, in: Revue néo-scolastique, 1908.
• Principia Ethica, par George Edward Moore, fellow of Trinity College, Cambridge, in: Revue néo-scolastique, 1908.
• Charles Renouvier, Critique de la doctrine de Kant, publié par Louis Prat, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1910.
• La philosophie religeuse de Kant, Brussel, Librairie de l'Action Catholique, 1910.
• Kantisme et métagéométrie, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1910.
• Qu'est-ce que la philosophie?, Brussel, 1910.
• Kant und Aristoteles, 1911.
• La vérité et le progrès du savoir, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1911.
• Encore le néo-dogmatisme. Réponse à M. Du Roussaux, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1912.
• La vraisemblance du probable, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1923.
• Encore la logique de l'opinion, in: Revue néo-scolastique de philosophie, 1924.

• Archief bisdom Brugge: N66, B465, B469.
• M. NEVEJANS, Een oude Veurnenaar vertelt, Veurne, 1978, p. 8.
• Michel CLOET (red), Het bisdom Brugge 1559-1984, Brugge, 1984, p. 422.
• Uit een sermoen van Mgr. Charles Sentroul, in: "Avond", 1991, nr. 2, p. 60-61 en nr. 3, p. 55.