Chant du départ
| Le Chant du départ | ||
|---|---|---|
Volkslied van  Frankrijk | ||
 | ||
Le Chant du départ | ||
| Componist | Étienne Méhul | |
| Tekstschrijver | Marie-Joseph Chénier | |
| Le Chant du départ Le Chant du départ, opname uit 1931 | ||
Le Chant du départ (Nederlands: Het Lied van Vertrek) is een Frans revolutionair oorlogslied, gecomponeerd door Étienne Méhul en geschreven door Marie-Joseph Chénier in 1794. Het was het officiële volkslied van het Eerste Franse Keizerrijk,[1] en is momenteel het onofficiële regionale volkslied van Frans-Guyana en de officiële presidentiële hymne van Frankrijk.[2]
Het lied kreeg van de Franse republikeinse soldaten de bijnaam ‘de broer van de Marseillaise’.[1]
Het lied werd voor het eerst uitgevoerd op 14 juli 1794.[1] Er werden onmiddellijk 18.000 exemplaren van de muziekbladen gedrukt en aan het leger gedistribueerd.[1] De oorspronkelijke titel was "Hymne de la liberté"; Robespierre veranderde deze in de huidige titel.[1]
Het lied is een muzikaal tableau: elk van de zeven strofen wordt gezongen door een ander personage of een groep personages:
- De eerste strofe is het verhaal van een gedeputeerde die zijn soldaten toejuicht en hen aanmoedigt om voor de Republiek te vechten.
- De tweede strofe is een lied over een moeder die het leven van haar zoon aan het vaderland offert.
- De vierde strofe wordt gezongen door kinderen die Joseph Agricol Viala en Joseph Bara verheerlijken, kinderen van respectievelijk 15 en 13 jaar oud, die voor het revolutionaire Frankrijk waren gesneuveld. Volgens de legende werd Bara omsingeld door royalistische Vendéeërs toen hem werd bevolen om te roepen: "Leve Lodewijk XVII". In plaats daarvan riep hij "Leve de Republiek" en werd ter plekke geëxecuteerd. Viala werd gedood door een kogel toen hij een vijandelijke brug probeerde te saboteren. Zijn laatste woorden waren: "Ik sterf, maar ik sterf voor de Republiek."
Het lied staat nog steeds op het repertoire van het Franse leger. Het werd gezongen tijdens de Eerste Wereldoorlog.[3] Valéry Giscard d'Estaing gebruikte het als zijn campagnelied voor de presidentsverkiezingen van 1974; als president liet hij het vaak door de troepen spelen, samen met de "Marseillaise".[1]
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chant du départ op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- 1 2 3 4 5 6 Le Chant du Départ. Napoleon.org. Gearchiveerd op 8 maart 2012. Geraadpleegd op 9 februari 2012.
- ↑ Music for Bastille Day - Cultural Services of the French Embassy. frenchculture.org. Gearchiveerd op 19 oktober 2021. Geraadpleegd op 24 juli 2020.
- ↑ Becker, Jean-Jacques (January–March 1985). 1914: partis pour un été. Vingtième Siècle: Revue d'histoire 5: 169–171. DOI: 10.3406/xxs.1985.1126.
