Chacachacare
| Eiland | |||
|---|---|---|---|
  | |||
| Locatie | |||
| Locatie | Trinidad en Tobago | ||
| Coördinaten | 10° 41′ NB, 61° 45′ WL | ||
| Foto('s) | |||
 | |||
| Chacachacare, met op de achtergrond schiereiland Paria | |||
| |||
Chacachacare is een eiland in de regio Diego Martin in Trinidad en Tobago in de Caraïbische Zee. Het ligt op de grens van deze zee in het noorden en de Golf van Paria in het zuiden ten westen van het hoofdeiland Trinidad.
Geografie
Het eiland ligt in het zuidoosten van de Caraïbische Zee en is een van de Bocas-eilanden die gelegen zijn tussen het Venezuelaanse schiereiland Paria en het Trinidadse schiereiland van Chaguaramas. Vanaf Trinidad gezien is Chacachacare het derde eiland en is het meest westelijk gelegen van de drie eilanden. Ten oosten van het eiland ligt Huevos, waarvan het gescheiden wordt door de zeestraat Boca de Navios, een van de vier Bocas del Dragón. Verder naar het oosten ligt het eiland Monos en nog verder Trinidad. Ten westen van Chacachacare ligt de zeestraat Boca Grande, met aan de overzijde het schiereiland Paria en het Venezuelaanse eiland Patos. Het eiland is 360 hectare groot.
Geschiedenis
Het eiland werd op 12 augustus 1498 gezien door Christoffel Columbus tijdens zijn derde reis naar de Nieuwe Wereld, en zijn kleine vloot bracht de nacht voor anker door in Monkey Harbour. Hij noemde het eiland 'Haven van Katten' omdat hij gebrul hoorde van brulapen wat hij aanzag voor wilde katten. Het is ook wel "El Caracol" (de Slak) genoemd vanwege zijn vorm. Chacachacare heeft in verschillende periodes in de geschiedenis dienstgedaan als katoenplantage, walvisstation en leprakolonie.
De Venezolaanse revolutionair Santiago Mariño, die later de krachten bundelde met Simón Bolivar en een belangrijke rol speelde in de bevrijding van Venezuela van de Spaanse overheersing, gebruikte Chacachacare als uitvalsbasis voor zijn succesvolle invasie van Venezuela in 1813 met een kleine groep van 45 "Patriotten". Zijn zus, Concepción Mariño, speelde vanuit haar landgoed op het eiland een rol in de Venezolaanse Onafhankelijkheidsoorlog.
Het eiland werd een leprakolonie, gesticht door de Britse regering van de kolonie Trinidad in de jaren 1860. De mannen en vrouwen van de kolonie werden gescheiden gehouden, ze mochten geen bezoekers van buitenaf ontvangen en mochten niet weggaan. De melaatsen werden verzorgd door Franse Dominicaanse nonnen, van wie er twee lepra opliepen; een van de twee pleegde zelfmoord.
In 1942 werden 1000 Amerikaanse mariniers gestationeerd op Chacachacare en bouwden barakken verspreid over het eiland, inclusief dieselgeneratoren, die het eiland voor het eerst van elektriciteit voorzagen. De autoriteiten begonnen de strenge regels van de kolonie te versoepelen, bijvoorbeeld door mannen en vrouwen toe te staan zich te mengen. Door de verbeterde medische behandeling van lepra en de teloorgang van de Dominicaanse orde werd het eiland na 1984 verlaten, toen de nonnen hun verblijfplaats verlieten en de laatste melaatse op het eiland stierf.
In 1999 bezocht Donald Trump Chacachacare tijdens de Miss Universe-verkiezing en overwoog hij een casino en hotel op het eiland te bouwen; dit idee is echter niet doorgezet.
Tegenwoordig is Chacachacare onbewoond, afgezien van personeel dat een vuurtoren op de top van het eiland onderhoudt. De hindoetempel, gesticht in 1945, is nog steeds in gebruik en er zijn af en toe religieuze activiteiten. Het wordt ook regelmatig gebruikt voor kamperen en bezoeken door pleziervaarders. Veel inwoners van Trinidad gaan naar dit eiland, evenals naar Monos en Huevos, voor dagtochten. Dit wordt in de volksmond "de eilanden afgaan" genoemd.
Leprakolonie
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chacachacare op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.