Bruno Weil

Bruno Weil
Algemene informatie
Overlijdensdatum	1962
Werk
Beroep	meubelontwerper, architect
Werkgever(s)	Gebrüder Thonet
Persoonlijk
Talen	Duits
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Bruno Weil (Buczkowice, 19 juli 1892 - New York?, 1962) was een Hongaars-Oostenrijkse architect en ontwerper.

Van Bruno Weil (soms geschreven als Bruno Weill, kunstenaarsnaam BéWé/Bèwè) is weinig algemeen bekend. Zijn carrière is vooral gereconstrueerd door kunsthistorica Irma Kozina^[1], die zijn levensloop en rol in de buismeubel-industrie rond Bielsko/Buczkowice en Thonet-Mundus heeft uitgezocht.

Bruno Weil (Béwé) staat vooral bekend als de stille motor achter (het grootste deel van) de overgang van Thonets (gebogen) houten- naar (gebogen) stalen buis- en later naar gebogen multiplexmeubilair: architectonische meubels, opgebouwd uit buislijnen en blokvormen, ontworpen voor seriële industriële productie.

Weil is waarschijnlijk geboren in 1892 in Buczkowice, opgegroeid in Bielsko (toen Oostenrijk-Hongarije, nu Polen). Hij was de zoon van meubelfabrikant Robert Weill (firma Rudolf Weill & Co., later opgegaan in Mundus AG) en stiefzoon van Leopold Pilzer, een van de firmanten.

Hij was opgeleid als architect, maar vooral actief als meubelontwerper en industrieel. Eigen ontwerpen signeerde hij vaak met het pseudoniem “BéWé” (Duitse uitspraak van zijn initialen B.W.).

Bruno Weil was getrouwd met Michelle Weil Caulier.

In de late jaren 1920 werd Weil directeur van Thonet Frères in Parijs. Daar introduceerde hij de productie van stalen buismeubelen (tubular steel) en liet hij ontwerpen produceren van o.a. Le Corbusier, Charlotte Perriand, André Lurçat en anderen. Hij speelde een belangrijke rol in de commerciële doorbraak van de Bauhaus-buismeubelen van Marcel Breuer: nadat Breuers firma Standard Möbel in financiële problemen kwam, werd deze overgenomen door Thonet-Mundus. Weil was een van de sleutelfiguren die deze ontwerpen internationaal in de markt zette. Hij produceerde ook meubels voor Bauhaus-ontwerpers en wordt in sommige bronnen expliciet genoemd als “manufacturer of furniture for Bauhaus designers”.

Voor Thonet ontwierp hij in de jaren 1930 een reeks zeer vooruitstrevende meubels in vernikkeld/verchroomd stalen buis met gelakte hout- of glasvlakken, o.a.:

• B286, B287, B282 – modernistische bureaus met een minimalistisch, buisframe en blokvormig lade-element.
• B290 - kantoorkast – een grote, open kast/sideboard in een rechthoekig buisframe met geïntegreerde kast- en lade-elementen; tegenwoordig in o.a. Bauhaus-collecties en designmusea.
• B267 - bank/sofa en verwante kasten en dressoirs, vaak met een zeer strakke, bijna architectonische vormgeving.

Zijn stijl is duidelijk Bauhaus/Internationaal modernisme: rechte lijnen, zichtbaar buisframe, weinig decoratie, en een sterke koppeling van functie, met een seriematige productie.

• 1940: Weil emigreert via Zwitserland naar de Verenigde Staten; gaat daar opnieuw voor Thonet Brothers / Thonet Industries werken.
• 1944–ca. 1958: dient talrijke patenten voor gebogen multiplex-meubelen in; deze worden door Thonet als de “Bentply Furniture”-serie in productie genomen.
• 1956: na het overlijden van Pilzer wordt Weil samen met zijn broer Johann L. Weill directeur van Thonet Industries in New York.
• 1961/62: fungeert hij als director en president van Thonet Industries; hij overlijdt in 1962, vrijwel zeker in de Verenigde Staten.

Er bestaat ook een Bruno Weil (1883–1961), een Duits-Argentijnse advocaat en schrijver.