Brugse vechter

De Brugse vechter is het oudste vechthoenderras van België. Er bestaat ook een krielvariant.

Vermoed wordt dat de voorouders van de Brugse vechter al sinds de 16e eeuw in West-Vlaanderen voorkwamen. De naam "la race de Bruges" dateert van ongeveer 1858. Vroeger werd het ras met de "Combattant du Nord" gelijkgesteld. In 1908 werd het ras erkend.^[1] Sinds het verbod op hanengevechten is de totaalpopulatie van dit ras sterk afgenomen. Er zijn nog slechts enkele tientallen fokkers die dit ras fokken.

Dit vechthoen is stevig gebouwd en heeft een imposant en agressief uiterlijk. De kopextremiteiten (kinlellen en kam) zijn bij voorkeur klein tot rudimentair. De kam is drierijig, klein en liefst ook donker(rood). De ruglijn is zo horizontaal mogelijk. De ogen zijn donker tot zwart. Sporen bij de hen zijn bij dit ras gewenst. De belangrijkste kleurslagen zijn blauw en blauw goudhalzig. Daarnaast zijn ook zwart, patrijs, zilverpatrijs, roodgeschouderd zilverpatrijs, roodgeschouderd blauwzilverpatrijs, zwart goudhalzig, zwart zilverhalzig, blauw zilverhalzig en wit erkend. Kleur en tekening worden traditioneel echter als van ondergeschikt belang gezien, waarbij kracht en beweeglijkheid meer gewaardeerd worden. De haan weegt rond 5,5 kg en de hen 4 kg. Door zijn grootte behoort het ras algemeen tot de zwaarste rassen en het nam in het verleden onder de vechthoenders een bijzondere plaats in.^[2]

De Brugse Vechter wordt beschouwd als een ernstig bedreigd Belgisch kippenras, met naar schatting minder dan 200 exemplaren in België. Naast enkele Vlaamse fokkers zet ook de African Ornamental Breeders Association (AOBA) zich in voor het behoud van het ras. Binnen deze organisatie, gevestigd in de Democratische Republiek Congo, wordt sinds 2019 gewerkt aan een omvangrijk fokprogramma dat afstamt van koloniale lijnen die oorspronkelijk door Scheutisten tussen 1955 en 1991 naar Congo werden gebracht.

Het AOBA-programma omvat meer dan 500 dieren en richt zich op genetisch onderzoek, strikte selectie en behoud van de oorspronkelijke raskenmerken. In 2024 werd voor het eerst in meer dan vijftig jaar opnieuw genetisch materiaal (broedeieren) van Belgische fokkers naar Congo geëxporteerd, met als doel de genetische diversiteit van het ras te vergroten en het voortbestaan van de Brugse Vechter veilig te stellen. ^[4]

In België valt de Brugse vechter onder de rassen van "De vechthoendersclub België", in Nederland onder die van de "Vechthoendersfokkersvereniging Nederland". De Belgische speciaalclub houdt zich ook met de Brugse krielvechter bezig, die in Nederland niet erkend is.^[5]