Brilzee-eend
| Brilzee-eend IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2018) | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||
| Brilzee-eend mannetje | ||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||
| ||||||||||||
| Soort | ||||||||||||
| Melanitta perspicillata (Linnaeus, 1758) Originele combinatie Anas perspicillata | ||||||||||||
 | ||||||||||||
■ Voornaamste broedgebieden ■ Voornaamste overwinteringsgebieden | ||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||
Brilzee-eend op  Wikispecies | ||||||||||||
| (en) World Register of Marine Species | ||||||||||||
| ||||||||||||
De brilzee-eend (Melanitta perspicillata) is een vogel uit de familie van de eendachtigen (Anatidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 als Anas perspicillata gepubliceerd door Carl Linnaeus.[2] Hij baseerde zich daarbij op een beschrijving en afbeelding van de hand van George Edwards.
Veldkenmerken
Het verenkleed van het mannetje is overwegend zwart, slechts op het voorhoofd en de nek bevinden zich witte vlekken. Hij heeft roodachtige poten en een grote snavel met een rode bovenzijde, een gele tip en een lichtgrijze zijkant met een donkergrijze vlek. Het vrouwtje is groenbruin, met lichte vlekken op de wang, achter het oog en in de nek. De snavel is groenig.
Leefwijze
De brilzee-eend voedt zich met schaaldieren en weekdieren, maar ook plantaardig plankton.
Voortplanting
De dieren bouwen hun nest op de grond dicht bij de zee, meren of rivieren. Het vrouwtje legt 5 tot 9 eieren, die na 28 tot 30 dagen uitkomen.
Verspreiding
De brilzee-eend broedt voornamelijk in Alaska en het noorden van Canada. Ze kiezen meestal locaties aan de oevers van meren in de boreale wouden.
Tijdens de winter migreren zij massaal naar zowel de Pacifische als Atlantische kust van de Verenigde Staten, Zuid-Canada en Noord-Mexico, waar er gematigdere temperaturen heersen. Daarnaast zijn er ook kleine groepen die overwinteren bij de Grote Meren en zelfs op de Britse Eilanden. In Nederland is de soort een dwaalgast met in totaal 31 bevestigde waarnemingen (tot 2021).[3]
In de zomer ruien de eenden gedurende een viertal weken, waarbij ze nieuwe veren krijgen en een tijd niet kunnen vliegen. Voor deze ruiperiode begeven ze zich naar locaties die verschillend zijn aan zowel hun broed- als overwinterplaats, namelijk baaien of estuaria met een goede toegang tot voedsel en waar een beperkt predatierisico heerst. Een voorbeeld van een belangrijke Oost-Canadese ruiplaats is de omgeving van de Table Bay in Labrador.
Status
De grootte van de populatie is in 2006 geschat op 250 duizend à 1,3 miljoen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.[1]
Olieramp 2007
In november 2007 werden duizenden brilzee-eenden gedood door een olieramp voor de kust van San Francisco, in Californië. 40% van de vogels die door deze ramp getroffen werden, was brilzee-eend.
- De grote dierenencyclopedie (1993). Zuidnederlandse Uitgeverij N.V., Aartselaar, België. ISBN 90-243-5204-5.
- 1 2 (en) Brilzee-eend op de IUCN Red List of Threatened Species.
- ↑ Linnaeus, C. (1758). Systema naturae ed. 10: 125
- ↑ Brilzee-eend op Dutchavifauna.nl Geraadpleegd op 25-9-2021. Gearchiveerd op 21 januari 2022.