Brigitte Bardot

Bardot, een dochter van de industrieel Louis Bardot, werd op het conservatorium van Parijs tot klassiek balletdanseres geschoold. Ze begon met modellenwerk toen ze 15 jaar oud was. In 1952 was ze voor het eerst te zien op het witte doek in Le Trou Normand. In hetzelfde jaar trouwde ze op 18-jarige leeftijd met regisseur Roger Vadim. Ze scheidde in 1957 van hem en trouwde later met acteur Jacques Charrier (1959-1962), de West-Duitse miljonair Gunter Sachs (1966-1969) en de Franse, extreemrechtse politicus Bernard d'Ormale (vanaf 1992).
BB heeft ook relaties gehad met Serge Gainsbourg (die zelfs een album naar haar vernoemde), Sacha Distel en Jean-Louis Trintignant (acteur).
Ze had één kind, Nicolas-Jacques Charrier (geboren in 1960), geboren uit een ongewenste zwangerschap. Voor een moederrol vond zij zichzelf niet geschikt; het zou haar beknotten in haar vrijheid en carrière, waardoor haar zoon door Charrier werd opgevoed. Hun onderlinge relatie werd beschreven als 'moeilijk maar fascinerend'.^[3]

Eind september 1960 deed ze een mislukte zelfmoordpoging en belandde in een ziekenhuis in Nice.

Bardot heeft in totaal 48 films gemaakt. Haar internationale doorbraak kwam in 1956 met Vadims Et Dieu... créa la femme, waarin ze het weesmeisje Juliette speelt. De film veroorzaakte een sensatie in de Verenigde Staten, en katapulteerde Bardot naar wereldfaam.

Bardot was op haar best in lichte komedies, waarvoor ze een merkbaar acteertalent bezat. Een goed voorbeeld hiervan is Une Parisienne uit 1957, naar Bardots zeggen een van haar weinige films waar ze trots op was. Toch was Bardot wellicht ook in staat om dramatische rollen te spelen, zoals althans bleek in de film La vérité van regisseur Henri-Georges Clouzot. De rol die ze hierin speelde wordt artistiek als haar beste beschouwd. Zelf vond ze dit samen met Et Dieu... créa la femme ook haar beste film.

In 1961 maakte ze bekend te stoppen met filmen, maar aan dat voornemen gaf ze vooralsnog geen gevolg. Haar laatste film maakte ze in 1973.

Naast haar films heeft Bardot tijdens haar filmcarrière ongeveer zestig licht populaire liedjes opgenomen. Beroemd zijn haar drie televisieshows uit de jaren zestig, waarin een aantal van deze liedjes met een bijpassend filmpje werden vertoond. Haar bekendste nummers zijn allicht de composities van Serge Gainsbourg "Bonnie and Clyde" en "Harley Davidson". In 1967 nam zij met Gainsbourg de eerste versie van "Je t'aime... moi non plus" op, maar achteraf vond zij het nummer te gewaagd om uit brengen. Het duurde nog tot 1986 voordat die versie alsnog werd uitgebracht.

Bij het Filmfestival van Cannes in 1953 poseerde Bardot in bikini op het strand en zette daarmee een trend die door talloze sterren en sterretjes zou worden nagevolgd.
Onder de ontelbare foto's van de filmster Bardot behoren die van beroepsfotograaf Sam Levin speciaal genoemd te worden. In het begin van Bardots carrière hebben Levins foto's belangrijk bijgedragen aan haar imago van sensualiteit en lichte immoraliteit. Een van deze opnames toont Bardot in een wit korset, van achteren gefotografeerd. Naar verluidt werd de ansichtkaart met deze foto in Parijs rond 1960 beter verkocht dan ansichtkaarten van de Eiffeltoren.^[4]

Sinds de jaren zeventig deed Bardot veel werk als dierenrechtenactiviste. Zo heeft ze een aantal keer op de foto gestaan met zeehondjes om de zeehondenjacht aan te klagen. Veel van haar werk voor dierenrechten was in samenwerking met de milieu-organisatie Sea Shepherd Conservation Society (Om die reden heeft Sea Shepherd een van hun schepen naar haar genoemd, namelijk de voormalige 'Gojira'). Ook maakte zij zich sterk voor het behoud van de natuur van het schiereiland achter Saint-Tropez. In 1986 richtte zij de dierenwelzijnsstichting Fondation Brigitte Bardot (FBB) op en was sinds die tijd ook voorzitter van die stichting.

Haar controversiële en openhartige meningen over zaken als immigratie, de islam en homoseksualiteit hebben haar reputatie in de loop der jaren sterk beïnvloed. Ze werd zesmaal veroordeeld tot het betalen van een boete wegens racisme en discriminatie omwille van uitspraken over moslims in Frankrijk en over de inheemse bevolking van het eiland Réunion.

• 1958: Du Côté de la Côte
• 1965: The Love Goddesses: A History of Sex in the Cinema
• 2006: Grace, Face à Son Destin (docu over Grace Kelly)
• 2007: En Brigitte Schiep Bardot (Et Brigitte Créa Bardot)
• 2009: Il Était une Fois... Le Mépris (docu over Le Mépris van Jean-Luc Godard)
• 2010: 1960
• 2011: Bert Stern: Original Madman (docu over fotograaf Bert Stern)
• 2012: Le Mystère Bardot
• 2013: Bardot, la Méprise
• 2016: Vadim Mister Cool (over filmmaker Roger Vadim)
• 2018: Jeanne Moreau, l'Affranchie (over actrice Jeanne Moreau)
• 2020: Une Nuit à l'Opéra
• 2025: Bardot

• Invitango (1963); ep
• Brigitte (1963)
• Brigitte Bardot (1963)
• Moi Je Joue (1964); ep
• B.B. (1964)
• Bubble Gum (1965); ep
• Le Soleil (1966); ep
• Brigitte Bardot Show (1968)

• Le Disque d'Or (1981)
• Bubble Gum (1993)
• Best of BB (1996)
• The Best of Bardot (2004)
• Anthologie (2008)
• La Belle et Le Blues (2020)