Bram van der Hoeven

Van der Hoeven was als voetballer een laatbloeier. Hij begon pas op 23-jarige leeftijd in 1949 met voetbal in clubverband bij Emma in zijn woonplaats Dordrecht. Tijden de oorlogsjaren werd hij tewerkgesteld in Duitsland. Hij belandde in gevangenschap in Potsdam waar hij door het Russische leger werd bevrijd.^[1] Na afloop van de Tweede Wereldoorlog moest hij zijn militaire dienstplicht vervullen in Nederlands-Indië. Eenmaal terug in Nederland meldde hij zich bij Emma waar hij in het tweede elftal begon. Van der Hoeven debuteerde in de hoofdmacht tijdens de promotiecompetitie op 30 april 1950. Emma was kampioen geworden in de Tweede klasse en streed voor promotie. Hij kwam als invaller binnen de lijnen tegen UVS en scoorde de 1-1 gelijkmaker.^[2] Emma won de nacompetitie en maakte zijn debuut in de Eerste klasse.

Op 27-jatige leeftijd kreeg hij een vaste plaats in het eerste elftal, in het seizoen 1953/54. Emma behoorde in de eerste helft van de jaren vijftig tot de nationale voetbaltop met de vier broers Van der Gijp in de gelederen. Van der Hoeven begon als middenvelder en verhuisde later naar de verdediging. In het laatste seizoen voor de invoering van het beroepsvoetbal eindigde Emma als derde op een punt van kampioen PSV in de Eerste klasse C. Emma ging in 1954 over naar het betaald voetbal en plaatste zich in 1955 voor de Hoofdklasse B, de voorloper van de Eredivisie. Van der Hoeven speelde in het seizoen 1955/56 alle 34 duels en scoorde viermaal. Maar hij kon niet voorkomen dat Emma roemloos op de laatste plaats eindigde en degradeerde. Voor aanvang van dat seizoen waren drie van de vier broers Van der Gijp vertrokken, alleen Janus bleef over. De komst van het profvoetbal betekende de doodsteek voor Emma dat in het seizoen 1956/57 ook in de Eerste divisie A de hekkensluiter was. De club degradeerde naar de Tweede divisie en keerde een jaar later terug naar de amateurs.

Van der Hoeven maakte het laatste seizoen van Emma als profclub niet meer mee. Als bijna 31-jarige haalde trainer Otto Bonsema hem in 1957, samen met aanvaller Jan Hardenbol, naar GVAV. De twee Dordtenaren waren de enige twee niet-Groningers bij de club. Van der Hoeven maakte zijn Eredivisiedebuut in de ouverture op bezoek bij Fortuna '54. De Groningers wonnen het openingsduel op 25 augustus 1957 met 1-2. Na een voortvarende start zakte GVAV steeds verder af en belandde in de degradatiezone. De Groningse club eindigde met Elinkwijk op de voorlaatste plaats. De degradatiewedstrijd in stadion Veldwijk in Hengelo verloor GVAV met 1-2. Van der Hoeven miste in zijn debuutseizoen geen enkele wedstrijd en scoorde tweemaal, maar moest met zijn nieuwe club een stap terugdoen.

Na de degradatie lukte het bijna direct terug te keren. GVAV bezette twee voor weken voor het einde nog de koppositie in de Eerste divisie B. Maar de Groningers verloren op de slotdag op 18 mei 1959 de uitwedstrijd tegen titelconcurrent Sittardia met 2-0.^[3] Een jaar later pakte Van der Hoeven met GVAV het kampioenschap en de club was terug in de Eredivisie.^[4] De rentree verliep boven verwachting. GVAV klom na zes speelrondes op naar de tweede plaats achter de latere landskampioen Feijenoord. Op 13 november 1960 won GVAV de topper voor 55.000 toeschouwers in stadion De Kuip met 1-3.^[5] Stopperspil Van der Hoeven hield met zijn medeverdedigers Abel Alting en Klaas Buist de veelscorende Feijenoord-aanvallers Cor van der Gijp, Henk Schouten en Coen Moulijn in bedwang.^[6] Een week later kwam GVAV op gelijke hoogte met lijstaanvoerder Feijenoord. Na de eerste competitiehelft moesten de Groningers afhaken in de strijd om de toppositie en eindigden op de zesde plaats.

Zijn laatste duel speelde hij op 26 januari 1964, thuis in de met 1-2 verloren wedstrijd tegen DWS. De 37-jarige aanvoerder zou minder goed hebben gepresteerd en werd teruggezet naar het tweede elftal.^[7] Na afloop van het seizoen kreeg hij een verlaagd contract aangeboden. Daarmee ging hij niet akkoord en hij beëindigde zijn spelersloopbaan.^[8] Van der Hoeven bleef na zijn afscheid als voetballer in Groningen wonen. Hij had een baan als districtsmanager van een groothandel in woningtextiel.^[9]

Nadat hij was gestopt als profvoetballer ging hij, met het C-diploma op zak, als jeugdtrainer aan de slag bij Veendam. Daar was hij de opvolger van Frans de Munck.^[10] Hij werd in 1966 trainer van GRC, de club waar zijn zoons Bas en Harry voetbalden.^[11] Hij stopte in 1968 omdat het trainerschap niet meer te combineren was met zijn dagelijkse werk.

Hij voetbalde tot na zijn zestigste bij de veteranen van GRC. Ter ere van zijn 65e verjaardag kreeg hij op 12 augustus 1991 een feestwedstrijd aangeboden tussen oud-GVAV en de GRC-veteranen.^[12]

Bram van der Hoeven overleed op 71-jarige leeftijd op 16 juni 1998.^[13]