Blanke champignonparasol

Hoed

De hoed heeft een diameter van 5 tot 8 cm. In het begin is hij bolvormig, maar later spreidt hij zich uit. Het oppervlak is aanvankelijk glad en zuiver wit, maar barst soms open en krijgt in het midden een vleeskleurige, oker- tot bruinachtige tint. Er kunnen dan schubjes of kleine vlokjes ontstaan. De hoedrand is eerst ingerold, maar slaat later terug.

Lamellen

De lamellen zijn aanvankelijk wit, maar verkleuren later lichtroze. Ze staan dicht opeen en zijn bochtig aangehecht tot vrij.

Steel

De steel wordt tot 8 cm lang, maar blijft meestal korter. De dikte bedraagt 1 tot 2 cm. Aan de basis bevindt zich een knolvormige verdikking, maar er is geen beurs aanwezig.

Ring

Rond de steel zit een witte, dunne en verschuifbare manchet (ring). Bij oudere exemplaren kan deze geheel verdwijnen.

Geur en smaak

De zwam heeft een zwakke champignonachtige geur. Hij is eetbaar en heeft een milde smaak, maar wordt door sommige mensen slecht verdragen en kan maag- en darmklachten veroorzaken. Daarnaast bestaat er verwarringsgevaar met de dodelijke kleverige knolamaniet (Amanita virosa) en de groene knolamaniet (Amanita phalloides).

Sporenprint

De sporenprint is wit tot roze.

De elliptische sporen zijn 8 tot 9 µm lang en 5 tot 6 µm breed. Ze zijn hyaliene, dikwandig en hebben een kiempore. De kromme cilindrische tot smallobbige cheilocystidia zijn 40–60 µm lang en 10–15 (–20) µm breed. De eindcellen van de hoedhuid zijn cilindrisch, smal gelobd of spoelvormig en meten 40-130 × 10-15 µm.