Bert Kops

Barend (Bert) Kops (Amsterdam, 29 april 1937 – Purmerend, 18 oktober 2025) was een Nederlands worstelaar (vrij worstelen en Grieks-Romeins worstelen).

Hij was zoon van Friederike Margarete Henriette Pletz en chauffeur Barend Kops, wonende aan de Derde Kattenburgerdwarsstraat.^[1] Hijzelf was sinds 1958 getrouwd met Hennie van Es, die na meer dan zeventig jaar met hem samen was EN vier maanden (juni 2025) voor hem overleed. Het echtpaar had twee dochters en een zoon.

Van huis uit zat hij in de bewaking, onder meer voor De Nederlandsche Bank aan de Oude Turfmarkt. Hij had alleen een Mulodiploma op zak. Toch wilde hij al tijdens die middelbare school worstelen, zijn vader zag er echter niets in, maar bleek trots toen hij eerst clubkampioen werd en later nationaal kampioen.

Tijdens de lunchpauze ging hij dan in de buurt worstelen bij vereniging Hercules op de Kloveniersburgwal. Dat leverde een geruchtencircuit op gang, dat ook worstelaar en Europees kampioen Chris Dolman bereikte. Nieuwsgierig daagde Dolman Kops uit voor een sparringspartij, die Dolman vervolgens verloor. De twee kregen een levenslange vriendschap, Dolman zou Berts zoon opleiden. Kops heeft circa veertig nationale en internationale titels op zijn naam staan.

Kops werd als enige Nederlandse worstelaar uitgenodigd voor de Olympische Zomerspelen 1972 in München, maar moest zelf voor trainingen zoeken. Hij mocht aansluiten bij de Israëlische ploeg en met name met Mark Slavin kon hij het goed vinden. Toen die Slavin en de ploeg slachtoffer werd van het de gijzeling en het daaropvolgende bloedbad van München stopte Kops onmiddellijk en keerde met anderen huiswaarts. Hij stopte tevens met de actieve sport. Kops werd nog door de Israeli uitgeroepen tot Man van eer. Kops mocht nog wel meedoen aan de Olympische Zomerspelen 1976 in Montréal, maar brak zijn pols. Hij zou tot de Olympische Zomerspelen 1992 in Barcelona de laatste Nederlandse worstelaar zijn, die naar de Olympische Spelen ging; hij werd toen opgevolgd door Ron Nierkens.

De bankenloopbaan ging ondertussen en later door; hij klom op tot automatisering. Hij liet het worstelen niet in de steek; hij begon zijn eigen sportschool (Sportcentrum Kops/Kops Gym) aan de Weesperzijde. Pedro van Raamsdonk, Alex Blanchard en Raymond Joval kwamen er trainen. Op het mindere niveau kwam er ook een groep 55-plussers uit bejaardencentrum Tabitha oefeningen doen. De zaak werd later overgenomen door zoon Bert Kops (ook worstelaar) en dochter Greetje Kops. Ook kleinzoon Boy Roelofs doet aan vechtsporten. Toch deed vader Bert (dan grootvader) Kops in 2003 nog mee aan een wedstrijd in de worstelhoofdklasse; hij had toen al drie rugoperaties achter de rug en had veertien jaar niet geworsteld. Die rugblessures kwamen overigens van een val van de trap.

Kops was de ontdekker van worstelaar Hans Berkenbosch, die later nog bestuurslid werd bij Hercules.

De laatste jaren woonde hij lijdend aan de Ziekte van Alzheimer in zorgcentrum De Molentocht in Purmerend, waar zijn vrouw en hij in december 2024 nog worden toegezongen door Mick Harren. Ze woonden in 1972 ook al in Purmerend. Hij overleed op 88-jarige leeftijd. Zijn begrafenis werd in besloten kring gehouden.