Bernardine Evaristo

Bernardine Evaristo
Algemene informatie
Geboortedatum	1959
Geboorteplaats	Eltham
Werk
Beroep	academisch docent, schrijver
Werkgever(s)	Brunel-universiteit
Functies	voorzitter
Studie
School/universiteit	Goldsmiths College, Rose Bruford-college, Eltham Hill School
Persoonlijk
Talen	Engels
Diversen
Lid van	American Academy of Arts and Sciences, Black Female Professors Forum
Deelnemer aan	Ubud Writers & Readers Festival 2023
Prijzen en onderscheidingen	RSA Fellowship (2006), Fellow of the English Association, Fellow of the Royal Society of Literature (2004),[1] Booker Prize (2019),[2][3] Officier in de orde van het Britse rijk (2020),[4] Jerwood Fiction Uncovered Prize (2014),[5] Freedom of the Royal Borough of Greenwich (4 oktober 2021)[6]
Website	Officiële website
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Bernardine Anne Mobolaji Evaristo (Londen, 28 mei 1959)^[7][8] is een Britse schrijver. Met haar roman Girl, Woman, Other (Meisje, Vrouw, Anders) won ze in 2019 als eerste zwarte vrouw de Booker Prize.

Bernardine Evaristo werd geboren in Eltham (Londen) in 1959. Haar Nigeriaanse vader was in 1949 naar Engeland geëmigreerd en haar moeder was Engelse.^[8][9] Het huwelijk riep weerstand op en familie van haar moeder wilde het gezin van Evaristo niet meer zien.^[10] De ouders van Bernardine Evaristo kochten in 1960 een oud Victoriaans huis in Woolwich, een wijk in Londen, waar ze opgroeide met zeven broers en zussen.^[9][10]

Als twintiger leefde ze een tijd in een vrouwencommune. Nadat ze in 1982 afstudeerde aan de Rose Bruford drama school richtte ze met medestudenten het Theatre of Black Women op. Eind jaren tachtig reed ze met een vriendin van Londen naar Koeweit, een ervaring die ze verwerkte in Soul Tourists.^[10]

Bernardine Evaristo is een pleitbezorger voor grotere inclusie van schrijvers van kleur. In 2005 spoorde Bernadine Evaristo een onderzoek aan naar de diversiteit van gepubliceerde Britse dichters. Hieruit volgde de Complete Works, een mentorprogramma voor dichters van kleur.^[8][11] Ze was in 2012 mede initiatiefnemer van de Brunel International African Poetry Prize, die later naar haar werd genoemd.^[8][12] In 2020 lanceerde ze met Penguin uitgevers de Black Britain: Writing Back-serie waarin boeken van schrijvers van kleur worden hergepubliceerd.^[8][13] Ze werd de eerste zwarte vrouw die werd benoemd als president van de Royal Society of Literature.^[13]

Haar eerste boek, de dichtbundel Island of Abraham werd gepubliceerd in 1994.^[14]

Bernardine Evaristo werd bekend met Girl, Woman, Other, waarvoor ze in 2019 de Booker Prize kreeg.^[15] Het werd in meer dan 30 talen vertaald,^[16] onder meer in het Nederlands als Meisje, Vrouw, Anders door Lette Vos. Girl, Woman, Other beschrijft de Brits-koloniale geschiedenis vanuit het perspectief van vrouwen via de levens van twaalf Britse, zwarte, vrouwelijke en non-binaire hoofdpersonen.^[13][17] De vertaling Meisje, Vrouw, Anders werd genomineerd voor de Europese Literatuurprijs.^[18] Morgan wordt gezien als een van de eerste non-binaire hoofdpersonen in een vertaling.^[19] Vertaler Lette Vos koos ervoor om de genderneutrale voornaamwoorden they/them in de roman te vertalen als hen/hun, omdat bij een verkiezing bij het Transgender Netwerk Nederland deze voornaamwoorden het populairst bleken.^[19]

De memoires en manifest van Bernardine Evaristo, Manifesto: On Never giving up, werd in 2021 vertaald als Geef nooit op - een manifest door Inge Pieters. In het boek beschrijft Bernardine Evaristo de persoonlijke weg die ze heeft afgelegd.^[8]

Bernardine Evaristo won voor Girl, Woman, Other de Booker Prize en was daarmee de eerste zwarte vrouw die de Booker Prize won.^[15][20] Ze won de Booker Prize samen met Margaret Atwood, die de prijs kreeg voor haar roman The testaments.^[21] Dit zorgde voor controverse voor het gebrek aan erkenning voor Bernardine Evaristo.^[8][22] Zelf zegt ze het niet erg te vinden de prijs te moeten delen, hoewel ze ook aangeeft dat als een andere zwarte vrouw de prijs had moeten delen, ze dat zou hebben veroordeeld.^[10][15]

De boeken van Bernardine Evaristo hebben de Afrikaanse diaspora als centraal thema.^[10][16] Ze begint haar zinnen meestal niet met een hoofdletter en eindigt haar zinnen meestal niet met een punt. Ze gebruikt geen aanhalingstekens bij uitspraak in directe rede. Ze gebruikt witregels en alinea's vaak als vorm van interpunctie.^[20] Tot haar inspiratiebronnen rekent ze Audre Lorde, Toni Morrison en Alice Walker.^[9][15]

Van haar roman Mr Loverman werd een tv serie gemaakt die twee BAFTA Awards won.^[13][23]