Bernard Wesphael

Bernard Wesphael
Bernard Wesphael
Algemeen
Volledige naam Bernard Wesphael
Geboortedatum Borgworm, 25 september 1958
Geboorteplaats BorgwormBewerken op Wikidata
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij 1980-2012 Ecolo
2012-2014 MG
Functies
1999-2012 Waals parlementslid (Ecolo)
1999-2012 Lid Franse Gemeenschapsparlement (Ecolo)
2004-2012 Fractievoorzitter Waals Parlement (Ecolo)
2012-2014 Waals parlementslid (MG)
2012-2014 Lid Franse Gemeenschapsparlement (MG)
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Bernard Wesphael (Borgworm, 25 september 1958)[1] is een Belgische oud-politicus bij de partij Ecolo en vervolgens van het door hem gestichte Mouvement de Gauche.

Levensloop

Wesphael stopte op zijn zestiende met school en ging vervolgens aan de slag in het Belgische leger. Door een gebrek aan discipline en opstandig gedrag werd hij uiteindelijk definitief weggestuurd. Daarna trok hij enkele maanden naar de Zuid-Franse Cevennen om er een nieuwe balans te vinden, alvorens terug te keren naar Luik, waar hij na het behalen van een diploma sociaal werk in het avondonderwijs actief werd in het sociaal opvoedingswerk. Eerst was hij van 1979 tot 1983 tewerkgesteld in een residentie voor jeugdbescherming en daarna was hij van 1983 tot 1987 opvoeder in de begeleiding van sociaal kwetsbare jongeren en hun gezinnen.

Hij nam deel aan antinucleaire en antimilitaristische demonstraties en herkende zich in de politieke idealen van de ecologische beweging. Van 1978 tot 1980 was hij actief binnen de milieubeweging Amis de la Terre en in 1980 behoorde hij tot de oprichters van de partij Ecolo. Van 1980 tot 1984 was Wesphael onbetaald secretaris van de provinciale coördinatie van Ecolo in Luik en van 1985 tot 1988 politiek secretaris van de partijafdeling in het arrondissement Luik. Tussen 1987 en 1992 was hij opbouwwerker voor de vzw Jeunesse-Écologie. In die functie gaf hij lezingen in scholen over de problematiek rond ontbossing, het broeikaseffect, de aantasting van de ozonlaag en zure regen. Tevens was Wesphael van 1988 tot 1992 secretaris-generaal van de Federatie van Jonge Europese Ecologisten, van 1992 tot 1995 coördinator van de lokale afdelingen van Ecolo in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1994 en van 1995 tot 1999 onbezoldigd regionaal secretaris van de Ecolo-afdeling van het arrondissement Luik. Binnen Ecolo werd hij tot de radicaal-linkse strekking gerekend en stond hij kritisch tegenover beleidsdeelname van de partij.

In december 1987 werd Wesphael voor Ecolo verkozen tot provincieraadslid van Luik, een functie die hij uitoefende tot in juni 1999. Van 1991 tot 1999 was hij voorzitter van de Ecolo-fractie in de provincieraad, waar hij tussenbeide kwam in de debatten over de vuilnisbelt in Hallembaye, de provinciale investeringen in het racecircuit van Spa-Francorchamps, de uitbreiding van de luchthaven van Bierset en het inperken van het cumuleren van publieke mandaten.

Van juni 1999 tot mei 2014 zetelde hij voor het arrondissement Luik in het Waals Parlement en het Parlement van de Franse Gemeenschap. In de legislatuur 1999-2004 maakte Wesphael in het Waals Parlement deel uit van de commissie Economie, KMO's, Buitenlandse Handel en Toerisme, waar hij zich toelegde op de dossiers rond KMO's, toerisme en regionale luchthavens. Tevens was hij van 1999 tot 2003 ondervoorzitter van de commissie Leefmilieu, Natuurlijke Bronnen, Landbouw en Landelijkheid en van 2003 tot 2004 voorzitter van de commissie Binnenlandse Aangelegenheden en Openbaar Ambt. In het Franse Gemeenschapsparlement zetelde hij van 1999 tot 2002 in de commissie Internationale Betrekkingen. Van juli 2004 tot maart 2012 was Wesphael vervolgens voorzitter van de Ecolo-fractie in het Waals Parlement en van 2009 tot 2012 zetelde hij er tevens in de commissie Economie, Buitenlandse Handel en Nieuwe Technologieën. Na zijn vertrek uit Ecolo zetelde Wesphael van 2012 tot 2014 als onafhankelijk parlementslid.

In 2005 was hij een van de belangrijkste tegenstanders van het Verdrag van Rome.

Begin 2012 stelde hij zich samen met Marie Corman kandidaat als co-voorzitter van Ecolo, waarbij ze de partij wilden omvormen tot een linkse, democratische, seculiere en andersglobalistische beweging.[2] Het duo kreeg bij de voorzittersverkiezing op 5 maart 2012 echter ongeveer 15 procent van de 1249 geldige stemmen.[3] Op 26 maart 2012 verliet Wesphael uit onvrede Ecolo, dat volgens hem te veel was opgeschoven naar het centrum. Vervolgens werd hij het hof gemaakt door verschillende politieke partijen, waaronder de PTB.[4]

Op 20 april 2012 kondigde hij aan dat hij een nieuwe democratische, radicale ecologische, seculiere en burgerlijke 'linkse beweging' had opgericht onder de naam Mouvement de Gauche.[5][6] Inspiratie haalde hij hiervoor bij de Franse Parti de Gauche van Jean-Luc Melenchon.[7] Wesphael werd voorzitter van de Mouvement de Gauche, maar trad in november 2013 terug nadat hij in de gevangenis was beland op verdenking van moord op zijn echtgenote (zie onder). Door interne discussies over de koers die de nieuwe partijleiding wilde voeren, besloot Wesphael met 37 andere leden de partij in juni 2014 te verlaten.

In september 2017 richtte hij opnieuw een politieke beweging op: Mouvement pour la démocratie et la citoyenneté, een burgerbeweging voor democratische vernieuwing.[8] Bij de lokale verkiezingen van 2018 werd hij in Awans lijstduwer voor de lokale lijst Echos-Cit', die werd opgericht door Ecolo-dissidenten.[9][10] De lijst behaalde geen enkele verkozene.

Verdenking van moord en vrijspraak

Op 1 november 2013 werd Wesphael in Oostende aangehouden op verdenking van moord op zijn vrouw Véronique Pirotton, met wie hij een jaar eerder was getrouwd.[11] Wesphael beweerde dat hij zijn vrouw na een dronken avond levenloos had aangetroffen in de badkamer en dat ze zelfmoord had gepleegd. Volgens hem worstelde Pirotton met zware depressies en had ze reeds vier zelfmoordpogingen ondernomen. De autopsie toonde aan dat Pirotton sporen van alcohol en slaapmiddelen in haar bloed had, maar volgens het eerste toxicologisch rapport lag de hoeveelheid ver onder een dodelijke dosis en werden er verschillende kneuzingen en andere in- en uitwendige verwondingen vastgesteld. Wesphael verklaarde dat de fysieke letsels van Pirotton te wijten waren aan het feit dat hij haar tijdens een agressieve bui had proberen te kalmeren, waarbij hijzelf schrammen had opgelopen. Ook werd naast haar lijk een plastic zak gevonden met daarop sporen van Pirottons mascara, al werden er geen DNA-sporen van Wesphael op de zak aangetroffen. De resultaten deed het parket van Brugge besluiten dat Wesphael zijn vrouw zou hebben verstikt met de plastic zak en dat Pirotton een gewelddadige dood was gestorven.[12][13] Ook de familie van Pirotton geloofde dat hij verantwoordelijk was voor haar dood, aangezien de vrouw volgens hen niet met een depressie kampte en na een toxische relatie vol drankmisbruik, ruzies en jaloezie van Wesphael wilde scheiden.

Wesphael zat bijna elf maanden in voorhechtenis, waarna hij op 26 augustus 2014 voorwaardelijk werd vrijgelaten in afwachting van zijn proces. Tijdens de voorhechtenis dienden de advocaten van Wesphael in november 2013 een verzoek in bij het Waals Parlement en bij het Parlement van de Franse Gemeenschap, teneinde de arrestatie ongedaan te maken vanwege schending van de parlementaire onschendbaarheid. Het Waals Parlement besliste hier niet op in te gaan.[14] Het Parlement van de Franse Gemeenschap nam eenzelfde besluit.[15] Ook gaven zijn advocaten de opdracht om een tweede autopsie en toxicologisch onderzoek uit te voeren, dat de conclusie trok dat Pirotton waarschijnlijk was gestorven als gevolg van een overdosis alcohol in combinatie met geneesmiddelen, maar ook niet uitsloot dat de vrouw was gestorven ten gevolge van een criminele verstikking. Volgens de tegenexpertise was de veel lagere hoeveelheid alcohol en slaapmiddelen uit het eerste toxicologische rapport te verklaren door een schrijffout, waarbij niet zoals gebruikelijk werd gesproken over de hoeveelheid per milliliter bloed maar over de hoeveelheid per liter bloed.

Op 5 mei 2015 besliste de Gentse kamer van inbeschuldigingstelling (KI) dat Wesphael zich voor het assisenhof in Bergen moest verantwoorden voor doodslag op zijn echtgenote Véronique Pirotton, omdat er geen aanwijzingen waren dat de feiten met voorbedachten rade waren gebeurd. Dit gebeurde op basis van Artikel 20 van de wet op het gebruik der talen in gerechtszaken (een wet daterend uit 1935). Het assisenproces ging van start in Bergen medio september 2016. Op 6 oktober 2016 werd Wesphael vrijgesproken van doodslag, omdat er redelijke twijfel bleef over de schuldvraag en er niet voldoende duidelijkheid was over de omstandigheden waarin Pirotton was overleden.[16][17]

In oktober 2020 kreeg hij een schadevergoeding van 83.150 euro toegekend voor onder andere de 10 maanden die hij in voorlopige hechtenis doorbracht.[18]

Bibliografie

  • Sauver l'Europe, oser dire non à la constitution, Luc Pire, 2005
  • Une Wallonie verte. Le défi énergétique, source d'emplois durables et de solidarité, Etopia, 2009
  • Changez tout, Couleurs Livres, 2011
  • (fr) Biografie Bernard Wesphael op connaitrelawallonie.be.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.