Barry Guy

Barry (John) Guy (Londen, 22 april 1947) is een Brits componist en contrabassist.

Levensloop

Naast zijn studie aan de volksuniversiteit en werkzaamheden in een architectenbureau was hij bezig als muzikant, eerst dixieland, dan swing, blues en bebop. Guy studeerde aan de Guildhall School of Music and Drama in Londen. Alhoewel hij hoofdzakelijk in het barokorkest Academy of Ancient Music onder leiding van Christopher Hogwood speelde, werkte hij ook met John Stevens en Trevor Watts in het Spontaneous Music Ensemble samen. Zijn lijst van ensembles is heel groot, hij speelde nog onder andere in het trio van de pianist Howard Riley, met T. Watts, Tony Oxley en Peter Kowald, het "Open Music Trio" van Bob Downes alsook in de Michael Nyman-Band. Ook in het lijstje van orkesten vindt men bekende namen: The Orchestra of St.John’s Smith Square, Monteverdi Orchestra, Kent Opera Orchestra en The London Classical Players.

Sinds 1980 is hij lid van het Parker-Guy-Lytton-Trio, richtte met Evan Parker, Eddie Prévost en Keith Rowe de groep Supersession op en behoorde tot het door Parker in 1992 opgerichte Electro-Acoustic Ensemble. Hij verzorgde ook optredens met de groep Elsie Jo. Vanaf 1988 heeft Guy samen met zijn echtgenote, de Zwitserse barokvioliste Maya Homburger, meegewerkt aan barokke kamermuziek-concerten. Zij richtten samen ook het platenlabel Maya Recordings op en verzorgden concerten met zowel barokmuziek alsook vrij geïmproviseerde werken.

Hij is medeoprichter en artistiek leider van het London Jazz Composers Orchestra. Voor dit orkest schreef hij ook verschillende werken als componist. Een doelstelling van dit orkest, dat rond 30 jaren bestond, was de relaties tussen de individuele improvisatie en het "georganiseerde" ensemblegeluid te onderzoeken en uit te breiden. In 1998 richtte hij het Barry Guy New Orchestra (BGNO) op en verzorgde met dit orkest optredens op festivals en als project ensemble. In dit orkest werken o.a. mee Marilyn Crispell (piano), (weer) Evan Parker, Mats Gustafsson en Hans Koch (alle saxofoon), de koperblazers Hannes Bauer, Herb Robertson en Per Ake Holmlander en de slagwerkers Paul Lytton en Raymond Strid.

Als componist schrijft hij werken in verschillende genres.

Composities

Werken voor orkest

1970: Incontri, voor cello en orkest
1970-1971: Ode
1971: Statements I
1972: D, voor orkest
1972: Statements III
1974: Anna, voor contrabas en orkest
1974: Patterns and Time Passing
1974: Flagwalk, voor solostrijker en strijkorkest
1975: Songs from Tomorrow, voor orkest
1976: Play, voor kamerorkest
1977: Eos, voor contrabas en orkest
1977: Statements IV
1979: Statements II – Ex, voor contrabas en orkest
1980: Four pieces (Stringer), voor orkest
1981: Polyhymnia
1984: Harmos
1988: The Eye of Silence, voor viool, twee dwarsfluiten en strijkorkest
1989: Double Trouble
1989: Study
1989: UM 1788, voor strijkkwintet en 18 strijkers
1991: Theoria
1992: After the Rain, voor strijkorkest
1992: Bird Gong Game, voor zangstem, contrabas, piano en kamerorkest
1993: Portraits
1993: Voyages of the Moon, voor contrabas en orkest
1995: Gaia
1995: Three Pieces for Orchestra
1995: Witch Gong Game III/12
1996: Concerto for Orchestra: "Fallingwater", voor orkest
2000: Inscape-Tableaux, voor orkest
2000: Switch
2001: Nasca Lines, voor orkest
2002: Folio, voor barokviool, viool, improviserend contrabas en strijkers
2002: Folio Five, voor viool en strijkorkest, delen van Folio
2003: Oort-Entropy

Werken voor koren

1994: Un Coup de Dés, voor 4 mannenstemmen of een veelheid hiervan

Vocale muziek

1980: Waiata, voor tenor en bas (die ook verschillende slagwerkinstrumenten spelen)
1986: The Road to Ruin, voor sopraan, alt, tenor bas en strijkkwartet
1992: Remembered Earth, voor sopraan, alt, tenor, bas, gemengd koor, barokviool, klavecimbel, klarinet/basklarinet en contrabas

Kamermuziek

1969: Four Miniatures, voor dwarsfluit en piano
1970: Strijkkwartet nr. 2
1973: Games (for All Ages), voor klarinetten (Es-klarinet, basklarinet, contrabasklarinet) piano, viool, cello en contrabas
1973: Strijkkwartet nr. 3
1978: Details ("From the Architecture of Antoni Gaudí"), voor 2 hobo's, fagot en klavecimbel
1979: Bitz!, voor 1 altfluit (ook: piccolo), 1 contraaltklarinet, 1 (Esklarinet, (ook: basklarinet), piano, viool, altviool en cello
1979: Pfiff, voor cello, slagwerk en piano
1985: rondOH!, voor viool, contrabas en piano
1985: Whistle and Flute, voor dwarsfluit en trompet
1986: Video Life, voor contrabas en geluidsband
1989: The Eye of Silence, voor viool, piano, cimbalom en contrabas
1991: Look Up!, voor acht cello's (won de Royal Philharmonic Society Award for Chamber-Scale Composition 1991–1992)
1992: Mobile Herbarium, voor saxofoonkwartet
1994: Buzz, vioolconsort
1998: Redshift, voor twee cello's
1998: Bubblets, voor barokviool en klavecimbel
1999: Dakryon, voor barokviool, contrabas en geluidsband
2002: Inachis, voor viool solo
2003: Points from Now, voor dwarsfluit, twee cello's en slagwerk
2003: Anaklasis, voor twee contrabassen
Celebration, voor viool- en contrabasimprovisatie Celebration door Maya Homburger (barokviool) en Barry Guy (contrabas)
Five Fizzles, voor contrabas solo Five Fizzles door Barry Guy
Hier ist noch immer alles fließend, voor twee contrabassen
Incision 1, 2, 3, 4, 5, 6, voor sopraan- of tenorsaxofoon en contrabas (samen met: Evan Parker)
La robe de l'avonture, voor twee contrabassen
Odyssey, voor contrabas, piano en slagwerk Odyssey door Agustí Fernández, Barry Guy en Ramon Lopez
Peace Piece, voor contrabas solo Peace Piece door Barry Guy
Paintings, voor twee contrabassen (samen met: Peter Kowald)

Elektronische muziek

1976: Eos X, voor contrabas en geluidsband
1978: Hold Hands and Sing, voor sopraan, alt, tenor, bas en elektronica

Filmmuziek

1986: Breaking the Surface

Bibliografie

Musicians' Union national directory of members 2001. Second edition, London: Musicians's Union, 2001, 637 p.
Colin Larkin: The encyclopedia of popular music, Third edition, New York: Macmillan, 1998, 8 v., 6653 p., ISBN 978-1-561-59237-1
Matts Gustafsson, Teddy Hultberg, Thomas Millroth: Essays : Solo improvistion & Interpretation, Stockholm: Almlöf Edition, 1992, 41 p., ISBN 91-9719-200-7
David M. Cummings, Dennis K. McIntire: International who's who in music and musician's directory - (in the classical and light classical fields), Twelfth edition 1990/91, Cambridge, England: International Who's Who in Music, 1991. 1096 p., ISBN 0-948875-20-8
Ekkehard Jost: Europas Jazz 1960-1980, Frankfurt: Fischer Taschenbuch Verlag, 1987, 469 p., ISBN 978-3-596-22974-1
Alix MacSweeney: Barry Guy, in: The Strad. 89 (1978/79), S. 311, 313 u. 315.
Leslie East: Barry Guy's "D", Musical Times, 115 (1974), S. 937-938.