Banque Italo-Belge

De Banque Italo-Belge was een Belgische bank die in 1911 werd opgericht op initiatief van de Société générale de Belgique, samen met Credito Italiano en andere partners. Ondanks haar naam was de bank voornamelijk actief in Zuid-Amerika. Voor 1913 stond zij bekend als de Banque Brésilienne Italo-Belge en na 1974 als de Banque Européenne pour l'Amérique Latine (BEAL). Tegen het einde van de jaren 1930 was zij de vierde grootste Belgische bank qua totale activa, na de Banque de la Société générale, de Banque de Bruxelles en de Kredietbank.

Begin 20e eeuw ontwikkelde de Banque d'Anvers, een dochteronderneming van de Société générale de Belgique in Antwerpen, activiteiten in Argentinië in samenwerking met de lokale zakenman Edouard Bunge. In 1907 stimuleerde de Generale de fusie tussen twee in Londen gevestigde banken waarin zij aandelen had verworven — de Bank of Tarapacá and Argentina en de Anglo-Argentine Bank — tot de vorming van de Anglo-South American Bank. In 1910 werd een aparte instelling opgericht, de Banque de l'Union Anversoise, door de Generale en de Banque d'Anvers, samen met de Banque de l'Union parisienne (waarin de Generale eveneens een belangrijke aandeelhouder was), met als doel de financiële betrekkingen met Zuid-Amerika te ontwikkelen. De Banque de l'Union Anversoise werd uiteindelijk in 1919 samengevoegd met de Banque d'Anvers.^[1]

In 1911 richtte de Generale, samen met de Anglo-South American Bank en de Banque de l'Union Anversoise, in samenwerking met Credito Italiano, industrieel Emmanuel Janssen, Edouard Bunge en andere zakenpartners, de Banque Brésilienne Italo-Belge op. De bank opende een kantoor in São Paulo en kort daarna in Campinas en Santos, gevolgd door filialen in Montevideo (1912), Rio de Janeiro (1914) en Buenos Aires (1914). Een kapitaalverhoging in 1913 maakte het mogelijk dat de Banque belge pour l'Étranger, een andere dochteronderneming van de Generale, zich aansloot bij de groep van controlerende aandeelhouders. In datzelfde jaar, aangezien de activiteiten van de bank zich al begonnen uit te breiden buiten Brazilië, werd de naam verkort tot Banque Italo-Belge. De Credito Italiano bezat aanvankelijk een belang van 40%.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden nieuwe kantoren geopend in Londen en Parijs, gevolgd door vestigingen in Santiago en Valparaíso in 1920. Dit netwerk werd later aangevuld met een bijkantoor in Porto Alegre in 1952. In 1920 werd het hoofdkantoor in Antwerpen verplaatst naar Meir 48, samen met dat van de Banque d'Anvers. Tegen 1939, na opeenvolgende kapitaalverhogingen, was het belang van Credito Italiano verminderd tot ongeveer 12,5%, terwijl de Banque de la Société générale de feitelijke controle uitoefende.

In 1974 werd de bank hernoemd tot de Banque Européenne pour l'Amérique Latine (BEAL). Tegen 1977 behoorden tot de aandeelhouders van de BEAL onder meer de Société générale de Belgique (25%) en Credito Italiano, maar ook de Franse Société Générale, de Nederlandse AMRO Bank, de Spaanse Banco Español de Crédito, de Zwitserse Credit Suisse en de Britse Midland Bank.^[2] In 1992 was WestLB een belangrijke aandeelhouder van de BEAL geworden.^[3]

In 1998 verhuisde het hoofdkantoor van de BEAL van het centrum van Brussel — waar het sinds 1964 gevestigd was in het voormalige Electrorail-gebouw — naar een nieuw adres aan de Terhulpsesteenweg 166.

De bank stopte haar activiteiten in de jaren 2000.

• 
  Het gebouw aan de Graanmarkt 2 in Antwerpen, gebouwd tussen 1911 en 1913 voor de Banque de l'Union Anversoise, diende tussen 1913 en 1920 als mede-hoofdkantoor van de Banque Italo-Belge.^[4][5]
• 
  Het gebouw aan de Meir 48 in Antwerpen was het hoofdkantoor van de Banque d'Anvers, waar ook de Banque Italo-Belge van 1920 tot het begin van de jaren 1960 haar mede-hoofdkantoor had. In die periode verhuisde de Banque Italo-Belge haar zetel naar Brussel.
• 
  Het gebouw aan de Bondstraat 59 in Brussel was het hoofdkantoor van de Banque Italo-Belge, en later, van 1964 tot 1998, dat van de Banque Européenne pour l'Amérique Latine (BEAL).

• René BRION en Jean-Louis MOREAU, Inventaire des archives de la Banque Brésilienne Italo-Belge S.A. puis B.I.B. (Banque Italo-Belge) S.A., BNP Paribas Fortis Historical Centre and Association pour la Valorisation des Archives d'Entreprises asbl / Vereniging voor de Valorisatie van Bedrijfsarchieven vzw, oktober 2008.