Bagous elegans
| Bagous elegans | ||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||||||||||
| Bagous elegans (Fabricius, 1801) Originele combinatie Lixus elegans | ||||||||||||||||||||||||
| Synoniemen | ||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||
Bagous elegans op  Wikispecies | ||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||
Bagous elegans (sierlijke watersnuitkever) is een kever uit de familie van de snuitkevers (Curculionidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Lixus elegans door Johan Christian Fabricius in een publicatie uit 1801.
Verspreiding
De soort komt voor in het Palearctisch gebied waaronder Zweden, Denemarken, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Oekraïne, Hongarije, Servië, Roemenië, Zuidelijk Europees Rusland, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan.
Biologie
De larven leven onder water in holle stengels van de waardplanten en verpoppen zich daar ook. De sierlijke watersnuitkever is oligofaag en voedt zich met mannagras (Glyceria fluitans), liesgras (Glyceria maxima), rietgras (Phalaris arundinacea) en riet (Phragmites australis).[1]
- Alonso-Zarazaga, M.A., Barrios, H., Borovec, R., Bouchard, P., Caldara, R., Colonnelli, E., Gültekin, L., Hlaváč, P., Korotyaev, B., Lyal, C.H.C., Machado, A., Meregalli, M., Pierotti, H., Ren, L., Sánchez-Ruiz, M., Sforzi, A., Silfverberg, H., Skuhrovec, J., Trýzna, M., Velázquez de Castro, A. J. & Yunakov, N. N. (2023). Cooperative Catalogue of Palaearctic Coleoptera Curculionoidea. - Monografías electrónicas. Sociedad Entomologica Aragonesa. 2nd ed., Vol. 14, 780 pp. pag. 101.
- ↑ Willem N. Ellis (2001-2025) Bagous elegans (Fabiricus, 1801) - Plantparasieten van Europa - bladmineerders, gallen en schimmels. Geraadpleegd op 18-11-2025.