Bé Kuiper

Hij begon met voetbal bij de junioren van Velocitas. Kuiper debuteerde als zestienjarige in het eerste elftal. Op 30 september 1951 stond hij in de basis bij de thuiswedstrijd tegen AGOVV. Velocitas pakte na vier nederlagen het eerste punt (1-1). De jonge debutant scoorde vlak voor tijd met een kopbal de gelijkmaker.^[1] Hij behield na dit eerste optreden zijn basisplek, maar toch beleefde hij geen prettig seizoen. Het elftal draaide niet goed en het leeftijdverschil met de oudere spelers was groot voor hem.^[2] Velocitas speelde vanaf het seizoen 1916/17, het begin van de noordelijke Eerste klasse, onafgebroken op het hoogste niveau. Maar in 1952 volgde na 36 jaar de degradatie. Kuiper besloot in het volgende seizoen 1952/53 niet meer voor het eerste elftal uit te komen. Hij ging weer spelen in de A-junioren. Na een jaar afwezigheid keerde hij voor het seizoen 1953/54 terug in de hoofdmacht. Het werd voor hem een topjaar. Velocitas greep het kampioenschap en Kuiper werd clubtopscorer met 32 doelpunten in 22 competitieduels. In de nacompetitie liep Velocitas promotie mis en eindigde als twee achter Veendam.

Een jaar later was Velocitas in de Tweede klasse A in een titelstrijd verwikkeld met Sneek. Kuiper en Piet Fransen bezetten de rechts- en linksbinnenplaats en ze scoorden respectievelijk 16 en 19 doelpunten. Centrumspits Fokko Huisman schoot 18 keer raak. De beslissing viel op de slotdag op 26 juni 1955. Koploper Sneek, met topschutter André Roosenburg in het elftal, had voor eigen publiek aan een gelijkspel genoeg voor het kampioenschap. Maar Velocitas won voor 4000 toeschouwers door een treffer van spits Huisman met 0-1 en greep de titel.^[3] Direct daarna maakte de Groningse club de overstap naar het betaald voetbal dat een jaar eerder in Nederland van start was gegaan. Kuiper speelde met Velocitas de eerste twee seizoenen in het profvoetbal.

In de zomer 1957 verliet hij Velocitas. Samen met teamgenoot Piet Fransen ging hij naar stadgenoot GVAV dat twee divisies hoger speelde.^[4] In zijn eerste thuiswedstrijd voor GVAV op 1 september 1957 scoorde hij voor het eerst in de Eredivisie. Na een 0-1 achterstand tegen BVC Amsterdam bezorgde nieuwkomer Kuiper met twee treffers zijn club de 2-1 overwinning.^[5] Na een voortvarende start zakte GVAV steeds verder af en belandde in de degradatiezone. De Groningse club eindigde met Elinkwijk op de voorlaatste plaats. De degradatiewedstrijd in stadion Veldwijk in Hengelo verloor GVAV met 1-2. Kuiper, die alle 34 competitieduels meespeelde en twaalf keer scoorde, moest met zijn nieuwe club een stap terugdoen.

Na de degradatie lukte het bijna direct terug te keren. GVAV bezette twee voor weken voor het einde nog de koppositie in de Eerste divisie B. Maar de Groningers verloren op de slotdag op 18 mei 1959 de uitwedstrijd tegen titelconcurrent Sittardia met 2-0.^[6] Een jaar later pakte Kuiper met GVAV het kampioenschap en de club was terug in de Eredivisie.^[7] Hij speelde na de promotie nog twee jaar voor GVAV. Een hoogtepunt was de uitoverwinning op de latere landskampioen Feijenoord. Op 13 november 1960 versloeg GVAV de koploper voor 55.000 toeschouwers in stadion De Kuip met 1-3. Bij een 1-1 stand zette Kuiper met de 1-2 zijn club op het winnende spoor.^[8] Een week later stond GVAV even samen aan kop met Feijenoord. Uiteindelijk finishte de Groningse club op de zesde plaats.

Voor de zomer van 1962 liet Kuiper zich op de transferlijst zetten. Hij kwam met GVAV niet tot een akkoord over zijn contract. Hij maakte samen met trainer Otto Bonsema, ook oud-speler van Velocitas, de overstap van GVAV naar Veendam dat 40.000 gulden voor de middenvelder betaalde.^[9] Kuiper speelde zes seizoenen voor Veendam waar hij ook aanvoerder werd. In zijn laatste jaar streed Veendam voor promotie naar de Eerste divisie. In de nacompetitie scoorde Kuiper op 26 juni 1968 het winnende doelpunt (2-1) thuis tegen Fortuna Vlaardingen. Op een met 13.000 toeschouwers volgepakt sportpark De Langeleegte staakte scheidsrechter Arie van Gemert na rust bij een 1-0 stand de wedstrijd omdat de veldverlichting uitviel.^[10] Na een kwartier onderbreking scoorden de Vlaardingse bezoekers vlak voor tijd de 1-1. Een minuut later kreeg Veendam een strafschop toegewezen. Kuiper bezorgde vanaf de penaltystip zijn team de 2-1 zege en de promotie.^[11]

Op 33-jarige leeftijd beëindigde hij zijn profloopbaan. Hij kon het bestaan als semiprof niet langer combineren met zijn werk als kroegbaas. Hij werkte in het café van zijn ouders, de Olle Wester in Groningen. Toen hij was gestopt bij Veendam nam hij het café De Sportvriend aan de Oosterweg in Groningen over. Hij keerde terug naar zijn oude club Velocitas.^[12] Maar hij haakte al tijdens het seizoen af. In 1971 ging hij weer voetballen bij GV Groen Geel waar meer voormalige GVAV’ers speelden.^[13] Door een knieblessure stopte hij definitief als voetballer.

Bé Kuiper brak zijn heup na een valpartij op 13 november 2024. Een dag later, op zijn negentigste verjaardag, overleed hij in het ziekenhuis.^[14]