Azadistadion

Vrijheidsstadion ورزشگاه آزادی تهران
Plaats	Teheran,  Iran
Capaciteit	78.116[1] (sinds 2016) 84.412 (2012–2016) 120.000 (1973 - 2003)
Geopend	1971
Architect(en)	Skidmore, Owings & Merrill Abdol-Aziz Mirza Farmanfarmaian (AFFA) Nader Ardalan (renovatie?)
Bespelers	Persepolis FC Esteghlal FC Iraans nationaal elftal
Gerenoveerd	2002-2003 2016
Veld­afmetingen	100 x 60 meter
Website	Officiële website
Portaal    Sport

Het Vrijheidsstadion (Perzisch:ورزشگاه آزادی (= Azadistadion)), is het nationale stadion van Iran en stond vanaf de opening in 1971 tot 1979 bekend als het Aryamehrstadion. Het bevindt zich in het westen van de hoofdstad Teheran. Het is het grootste stadion van het land met een maximale capaciteit van 78.116 toeschouwers.^[1] Het is onderdeel van het grotere Azadi sportcomplex met onder andere een roeibaan, trainingsvelden, een zwembad en een indoorstadion. Twee voetbalteams uit Teheran hebben hun thuisbasis in dit complex: Persepolis FC en Esteghlal FC.

Het Azadi-stadion werd ontworpen door het gerenommeerde Amerikaanse architectenbureau Skidmore, Owings & Merrill (SOM), met ondersteuning van de Iraanse architect Abdol-Aziz Mirza Farmanfarmaian van het bureau AFFA. Het werd gebouwd door Arme Construction Company volgens internationale criteria voor de Aziatische Spelen van 1974. Het verving daarmee het Amjadieh-stadion als de nieuwe thuisbasis van het Iraanse nationale voetbalteam. Bij de opening in 1971 lag de capaciteit aanzienlijk hoger dan de huidige 78.000, doordat later alle staanplaatsen zijn vervangen door zitplaatsen.^[1]

Het stadion werd gebouwd als onderdeel van een veel groter complex met talloze olympische sportaccommodaties voor verschillende sporten, waarmee men de basis hoopte te leggen voor het ambitieuze plan om de Olympische Zomerspelen van 1984 naar Teheran te halen. In augustus 1975 dienden de Iraanse sjah, de burgemeester van Teheran en het Iraans Olympische Comité een formele brief in bij het Internationaal Olympisch Comité, waarin zij hun voornemen kenbaar maakten. Het stadion vormde een speerpunt van het bod. Door de politieke onrust eind jaren zeventig trok Teheran zich terug, waarna Los Angeles de enige overgebleven kandidaat was.

Na druk van de FIFA mochten in 2019 voor het eerst in 40 jaar vrouwen legaal in het stadion komen.^[2]

Zie de categorie Azadi Stadium van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.