Auguste Valadier
| Auguste Valadier | ||
|---|---|---|
 | ||
Valadier in 1916 met op de achtergrond een verpleegkundige en patiënt | ||
| Algemene informatie | ||
| Volledige naam | Auguste Charles Valadier | |
| Titulatuur | CMG, KBE en ridder | |
| Geboren | 26 november 1873 Parijs | |
| Overleden | 31 augustus 1931 Le Touquet-Paris-Plage | |
| Nationaliteit | Franse, Amerikaanse en Britse | |
| Geboorteland | Frankrijk | |
| Beroep | Tandarts | |
| Bekend van | Pionier in plastische chirurgie van het aangezicht en de kaak | |
Auguste Charles Valadier (Parijs, 26 november 1873 - Le Touquet-Paris-Plage, 31 augustus 1931) was een Amerikaans-Franse tandarts die in de Eerste Wereldoorlog baanbrekend werk zou doen in de plastisch chirurgische reconstructie van mond-, kaak- en aangezicht.[1] Hij wordt wel als pionier in dit veld beschreven en was een belangrijke inspiratie voor Harold Gillies een chirurg onder wie hij aan het begin van de oorlog werkte.[2][3][4]
Amerika
De Franse Charles Jean-Baptiste, een apotheker, en Marie Antoinette Valadier, waren de ouders van Valadier. Drie jaar na zijn geboorte leefde het gezin gescheiden; moeder bleef achter in Frankrijk, vader zou met Valadier en twee andere zoons naar Amerika vertrekken, waar Valadier ook staatsburger zou worden. Hij studeerde aan Philadelphia Dental College en werd tandarts. In 1910 besloot hij echter naar Frankrijk terug te gaan, deels omdat een van zijn broers plotseling gestorven was, net als hun vader al eerder, en deels omdat zijn moeder, die intussen dus weduwe was, steenrijk was geworden. De oorzaak hiervoor was mogelijk een relatie met James Gordon Bennett jr., een Amerikaanse krantenmagnaat.[4]
Europa
Marie Antoinette had beloofd huisvesting te regelen in Parijs, waarna Valadier spoedig naar Frankrijk vertrok en hier nogmaals een tandartsenopleiding volgde om zijn vak in Frankrijk te mogen beoefenen. Na het afronden van zijn tweede studie startte Valadier al spoedig een praktijk waar vooraanstaande cliënten kwamen, zoals de Spaanse koning. In 1913 huwde hij Alice Wright, een in Brazilië geboren Amerikaanse uit een diplomatenfamilie.[4]
Eerste Wereldoorlog
Toen de oorlog in 1914 uitbrak, wilde Valadier al spoedig dienen, maar werd hem dit onmogelijk gemaakt door zijn Amerikaanse nationaliteit. De opties die voor hem overbleven - als soldaat vechten of in het Frans Vreemdelingenlegioen dienst nemen - konden hem niet bekoren. Hij zou in oktober opgeroepen zijn om generaal Douglas Haig, de opperbevelhebber van de Britse troepen, te behandelen die een enorme kiespijn had.[a] Vervolgens werd hij persoonlijk assistent binnen het Britse leger en kreeg toestemming om de troepen te behandelen. Hij zou geen salaris of soldij ontvangen; tot een maand voor het eind van de oorlog zou hij gratis werken. Veel van de benodigdheden betaalde hij met de opbrengsten van zijn eigen kliniek en de erfenis die hij van zijn moeder had ontvangen na haar recente overlijden. Zo ook de Rolls-Royce Silver Ghost die hij ombouwde tot een mobiele kliniek met achterin een tandartsstoel en gereedschappen.[4][5]
In oktober 1914 werd Valadier toegewezen aan veldhospitaal nummer 13, in Boulogne-sur-Mer, niet al te ver van Ieper, waar de Eerste Slag om Ieper dezelfde maand plaats zou vinden. Hij mocht speciaal voor aangezichtswonden een afzonderlijke afdeling openen, waar hij werkte onder de auspiciën van Harrold Gillies. Gillies was namelijk een volleerd arts en Valadier als tandarts mocht de operaties die hij deed niet zonder toezicht uitvoeren. Toch leerde Gillies meer van Valadier dan andersom. Valadier had een apparaat dat hij zelf als 'de brandslag' aanduidde uitgevonden. De brandslag bevatte een vat met gekookt, steriel water, waarin de druk opgevoerd kon worden door een fietspomp. Het apparaat kon vervolgens op verwondingen gericht worden om ontstekingen en verdere complicaties te voorkomen door het uitspoelen van de wond onder hoge druk.[3][4]
Daarnaast opereerde Valadier op soldaten bij wie hele onderdelen van hun aangezicht en kaak aangetast waren. Hij gebruikte protheses en eigen weefsels om kaakbotten te reconstrueren, gebruikte een zwaailap om weggevallen huid te vervangen en zou zogeheten distractieosteogenese toepassen, waarbij een kaakbreuk steeds een stukje uit elkaar werd geschoven om botgroei in de ontstane leegte te stimuleren. Het was een behandeling die pas in de jaren 1990 standaard toegepast zou worden.[4] Al gedurende de oorlog zou hij de laagste klasse van Orde van Sint-Michaël en Sint-Joris (1916) uitgekregen worden en onderdeel worden van de Orde van Malta (1917).[2]
Interbellum
In het interbellum volgenden nog twee onderscheidingen, ridder in het Legioen van Eer (1919) en ridder-commandeur in de Orde van het Britse Rijk (1919). Valadier zou in eerste instantie zijn praktijk in Parijs voortzetten, maar besloot in de jaren 1920 met pensioen te gaan. In 1921 kreeg hij de Britse nationaliteit als dank voor zijn inzet.[6] Hij raakte gokverslaafd en joeg al zijn geld er doorheen. Hij stierf in zijn villa in Le Touquet, mogelijk aan de gevolgen van leukemie. Hij liet zijn weduwe Alice berooid na. Alice besloot de Britse regering om ondersteuning te vragen, als dank voor Valadiers ondersteuning in de Eerste Wereldoorlog. Ze kreeg van Groot-Brittannië veertig pond. Een maharadja uit India die bij Valadier in behandeling was geweest, hielp haar de verdere schulden aflossen.[2][7]
Noten
- ↑ Het is moeilijk te bepalen of dit verhaal daadwerkelijk aan Valadier toegeschreven moet worden; er wordt enkel gesproken over 'een tandarts'. Fitzharris meent dat de verbeterde positie van Valadier binnen de militaire omgeving genoeg aanleiding geeft om dit aan Valadier toe te schrijven.
Referenties
- ↑ (8 augustus 2014). Rolls Royce denist facilitated wartime plastic surgery. British Dental Journal 2014
- 1 2 3 Cruse, W.P. (juli 1987). Auguste Charles Valadier: a pioneer in maxillofacial surgery. Mil. Med. 152
- 1 2 Van Robays, Johan (2019). De kapotte gezichten van Gillies en Tonks. ZOLarium 71
- 1 2 3 4 5 6 Fitzharris, Lindsey (2022). Het gezicht van de Eerste Wereldoorlog. De strijd van een plastische chirurg en zijn soldaten, p. 54-69.
- ↑ Evans, Sebastian, WWI ‘mobile dental’ Rolls-Royce up for auction. Dentistry (28 juni 2013).
- ↑ Schofield, Tim, Rolls-Royce used as frontline dental surgery during WWI estimated to sell for £600,000 at Bonhams. Bonhams. Geraadpleegd op 14 september 2025.
- ↑ McAuley, J.E. (augustus 1974). Charles Valadier: A Forgotten Pioneer in the Treatment of Jaw Injuries. Proc. roy. Soc. Med. 67