Astère-Michel Dhondt
| Astère Dhondt | ||||
|---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Dhondt begraaft zijn boek (1971) | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Volledige naam | Astère Michel Dhondt | |||
| Pseudoniem(en) | Michel Dhondt Markies van Carabas Troubadour De Landarbeider | |||
| Geboortedatum | 12 oktober 1937 | |||
| Geboorteland | ||||
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | schrijver | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1965- | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Prijzen en onderscheidingen | Arkprijs van het Vrije Woord (1966)[1] | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| ||||
Astère Michel Dhondt (Machelen-aan-de-Leie, 12 oktober 1937), ook bekend onder de pseudoniemen Michel Dhondt, Markies van Carabas, Troubadour en de Landarbeider, is een Nederlandse schrijver van Belgische afkomst.
Leven
A.M. Dhondt woonde tot 1940 in Machelen; nadien verhuisde hij naar Merelbeke. Hij verbleef in een kostschool en volgde de moderne humaniora. In 1962, na zijn legerdienst, kwam hij alleen in Gent wonen, aanvankelijk aan de Bijlokevest, vanaf 1965 in de Baudelostraat en later in de Smidsestraat. Beroepshalve was hij eerst kantoorklerk; in 1965 werd hij voltijds schrijver.
In 1969 verliet hij Gent om zich in Amsterdam te vestigen. Enerzijds vond hij de respons op zijn boeken in Vlaanderen te gering en anderzijds voelde hij zich hier bekneld, gevangen door personen en instanties. Hij hoopte in Nederland een gunstiger literair klimaat te vinden. In 1975 liet hij zich tot Nederlander naturaliseren. Sinds 1980 woont hij in Maastricht.
Werk
Dhondt is openlijk pedofiel, een thema dat ook in zijn werk veel voorkomt.
Zijn romans kunnen worden ingedeeld in een Gentse (1965-1968), een Amsterdamse (1969-1980) en een Zuiderse periode (1980-1990). Behalve romans schreef hij ook het toneelstuk De Ceremonie (verschenen in het tijdschrift Yang 1965-1966, en bekroond met de tweejaarlijkse toneelprijs van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde). Ook maakte hij twee kortfilms.
Zijn eerste en ongetwijfeld meest bekende en meest succesvolle roman is God in Vlaanderen (1965). Dit verhaal van een knapenliefde beschrijft het leven van het perfecte jongetje Tim dat in Gent een groeiproces doormaakt. Het is een boek vol symboliek waarin zelfs parallellen met het leven van Jezus worden getrokken. Tegelijk houdt het een moraal in: durf lief te hebben. Dhondt levert kritiek op de moderne maatschappij: wij gaan gebukt onder zwaarwichtige, verdoemde tradities en schoonheid is taboe.
De pedofiele aard van de auteur komt in dit werk duidelijk naar voor, zij het gereserveerd. Het boek werd door de kritiek algemeen gunstig onthaald. De auteur kreeg er in 1966 de Arkprijs van het Vrije Woord voor. Zelfs in katholieke hoek (zie bv. Paul Hardy in Boekengids, 1966, p. 285) loofde men het talent van de auteur, al veroordeelde men de decadente sfeer in het verhaal.
De twee andere romans uit die periode, Zeven geestige knaapjes (1966) en De wilde jacht (1968), ademen dezelfde sfeer maar de terughoudendheid van het eerste boek verdwijnt geleidelijk aan. De kritiek reageerde er minder positief op.
In de Amsterdamse periode publiceerde Dhondt een brievencyclus, gaande van De koning en de koningin van Sikkim in de Haarlemmerhouttuinen: gedichten, spelen, brieven 1968-1971 (1971) tot De tijd staat stil (1980) waarin de knapenliefde nog steeds centraal staat.
De derde periode bestaat uit drie bundels reisnovellen: Het diepe Zuiden (1982), Een omweg naar Rome (1985) en Reis in het atoomtijdperk (1990). Omdat pedofilie in onze maatschappij niet getolereerd wordt, ruilde de auteur nu de schoonheid van spelende knaapjes in voor de onvergankelijke schoonheid van de klassieke oudheid.
In 1991 maakte de uitgeverij De Bezige Bij een einde aan zijn contract. Omdat hij geen nieuwe uitgever vond, beschouwde hij zijn schrijverscarrière als beëindigd.
Bibliografie
- God in Vlaanderen (1965)
- Zeven geestige knaapjes (1966)
- De wilde jacht (1968)
- Gezangen en gebeden (1969)
- De koning en de koningin van Sikkim in de Haarlemmerhouttuinen (1972)
- Sindbad de zeerover (1973)
- De brieven van de troubadour (1975)
- Nieuwe tijden (1979)
- De tijd staat stil (1980)
- Het diepe Zuiden (1982)
- Een kring om de vulkaan en Een omweg naar Rome (1985)
- Een beeldje voor Venus, en Reis in het atoomtijdperk (1990)
Publicaties in tijdschriften
- De ceremonie, toneelspel. In: Yang 16 (nov. 1965), 17 (jan. 1966) en 18 (mei 1966).
- Een zondag in mei. In: Tirade, mei juni 1966.
- Na het spel. In: De Vlaamse Gids, mei 1966.
- Kroniek van de roman, 4. Terug naar Oegstgeest. In: Kentering, aug.-sept. 1966.
- In een Romaans klooster. (tweede versie) In: Podium, september 1967.
- In een Romaans klooster. (oorspronkelijke versie) In: Tirade, oktober 1967.
- De pers en Dhondt, analytisch document van de persreacties verschenen over de drie paarse boeken van Astère Michel Dhondt God in Vlaanderen, Zeven geestige knaapjes en De wilde jacht, samengesteld door de schrijver. In: Yang Kahier, oktober 1968.
- Grafschriften uit de tijd van keizerinnen en keizers (met foto's). In: Podium, maart-april 1969. Timing. In: Hollands Maandblad, november 1970.
- Hongarije. In: Maatstaf, december 1970.
- Vier bouwstukken. In: Raam, december 1971.
Prijzen
- 1966 - Arkprijs van het Vrije Woord
- 1966 - Nestor De Tièreprijs
Externe link
- Delen van deze pagina werden overgenomen van een externe website Astère-Michel Dhondt (Literair Gent), onder een CC BY-SA 4.0 licentie
- DBNL.org: Bibliografie van Dhondt
- Interview met Dhondt
Referenties
- ↑ https://arkprijs.be/laureaten/; geraadpleegd op: 27 december 2025.
