Anton Verhoeven

Anton Verhoeven
Verhoeven, 2e van rechts, bij finish Elfstedentocht (14 februari 1956).
Persoonlijke informatie
Volledige naam	Antonius Josephus Maria Verhoeven
Geboortedatum	31 maart 1920
Geboorteplaats	Dussen
Overlijdensdatum	26 juli 1978
Overlijdensplaats	Dussen
Nationaliteit	Nederland
Sportieve informatie
Specialisatie(s)	marathonschaatsen
Portaal    Schaatsen

Antonius Josephus Maria (Anton) Verhoeven (Dussen, 31 maart 1920 – aldaar, 26 juli 1978)^[1][2] was een Nederlands schaatser. Hij reed de Elfstedentocht van 1947, 1954, 1956 en 1963.

In 1954 had Verhoeven de Elfmerentocht, die de maandag aan de tocht voorafging, gewonnen en startte hij als een van de favorieten. Hij had de handigheid ontwikkeld om vooraf met filters een losse knoop in zijn schaatsen te maken zodat hij na de sprint naar het Van Harinxmakanaal bij de Tiende Elfstedentocht alleen nog maar zijn veters hoefde aan te trekken. Tot Stavoren schaatste hij voorop, na Harlingen hadden vijf anderen zich bij hem gevoegd. Vlak voor de eindstreep in Leeuwarden meende Verhoeven door een bord met de tekst Eindstreep over 500 meter dat hij al gewonnen had, en stopte hij met schaatsen. Toen hij zijn fout inzag was het al te laat en werd hij uiteindelijk vijfde. Een paar dagen later won hij de Ronde van Loosdrecht.

In de Elfde Elfstedentocht op 14 februari 1956 ging Anton Verhoeven samen met Jeen Nauta, Jan J. van der Hoorn, Aad de Koning en Maus Wijnhout hand in hand over de finish in een tijd van 8 uur en 46 minuten. Het bestuur besloot het vijftal geen prijs te geven, maar wedstrijdleider de Jong maakte dezelfde avond wel bekend dat zij als winnaars van de tocht werden gehandhaafd 'omdat diskwalificatie een te zware straf was.' Maar tot hun overlijden liepen de vijf altijd tegen een boycot van het bestuur aan. Ook werden hun namen niet vermeld op het Elfstedenbeeld in Leeuwarden.

Verhoeven gold in 1963 als een van de favorieten voor de legendarische Twaalfde Elfstedentocht. Hij maakte lang deel uit van de kopgroep met Reinier Paping, Jan Uitham en Jeen van den Berg. Maar vlak voor Dokkum moest hij opgeven. Vijftig jaar later vertelde Van den Berg in Andere Tijden Sport dat Verhoeven hem tijdens die tocht doping had aangeboden, wat hij had geweigerd.^[3]