Annuïteitsprincipe

Het annuïteitsprincipe (Latijn: annus betekent jaar) beschrijft in politiek-publieke zin de beperking van een ambtstermijn tot één jaar.

In de oudheid werd het annuïteitsprincipe vaak gebruikt met betrekking tot de belangrijkste ambten. Het was meestal nauw verbonden, zoals in het geval van het Romeinse Rijk, met de overgang van een monarchie naar een republiek, aangezien de periodiek overgedragen bevoegdheden de individuele macht van ambtenaren beperkten.^[1]

Later, in de beginfase van de Amerikaanse democratie, werden ambten ook toegekend volgens het annuïteitsprincipe. Andere voorbeelden van de huidige toepassing hiervan zijn ook terug te vinden in de jaarlijkse rotatie van het ambt van president van de Bondsraad in de Bondsrepubliek Duitsland. In Zwitserland wordt ook jaarlijks een nieuwe bondspresident gekozen.^[2]

Literatuur

art. Annuitätsprinzip, in M.G. Schmidt (ed.), Wörterbuch zur Politik (= Kröners Taschenausgabe, 404), Stuttgart, 2004², p. 28.

Bron

Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Annuitätsprinzip op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

Referenties

↑ J. Bleicken, Staat und Recht in der römischen Republik (1978), in J. Bleicken, Gesammelte Schriften, I, Stuttgart, 1998, pp. 281-300, hier p. 284.
↑ art. Annuitätsprinzip, in M.G. Schmidt (ed.), Wörterbuch zur Politik (= Kröners Taschenausgabe, 404), Stuttgart, 2004², p. 28.

[1] J. Bleicken, Staat und Recht in der römischen Republik (1978), in J. Bleicken, Gesammelte Schriften, I, Stuttgart, 1998, pp. 281-300, hier p. 284.

[2] rt. Annuitätsprinzip, in M.G. Schmidt (ed.), Wörterbuch zur Politik (= Kröners Taschenausgabe, 404), Stuttgart, 2004², p. 28.

[1]

[2]