Annemarie Heinrich
| Annemarie Heinrich | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Annemarie Heinrich gefotografeerd door Eduardo Comesaña (ca. 1970). | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboren | Darmstadt, 9 januari 1912 | |||
| Overleden | Buenos Aires, 22 september 2005 | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | Fotografe | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Werklocatie(s) | Buenos Aires | |||
| Rechten | oeuvre auteursrechtelijk beschermd | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Archieflocatie(s) | Endangered Archives Programme[1] | |||
| Werken in collectie | National Gallery of Canada, Museum of Modern Art, National Gallery of Art, Harry Ransom-centrum,[2] Nationaal Museum voor Schone Kunsten | |||
| Links | ||||
| RKD-profiel | ||||
Media op  Wikimedia Commons | ||||
| ||||
Annemarie Heinrich (Darmstadt, 9 januari 1912 - Buenos Aires, 22 september 2005) was een in Duitsland geboren genaturaliseerde Argentijnse fotografe die zich specialiseerde in portretten en naaktfoto's. Annemarie Heinrich wordt beschouwd als een van de belangrijkste fotografen van Argentinië.[3][4]
Haar familie emigreerde van het Duitse Keizerrijk naar Argentinië toen Annemarie nog maar 14 jaar oud was, omdat haar vader, vroeger eerste viool bij de Berlijnse Opera, gewond uit de Eerste Wereldoorlog was teruggekeerd en niet in staat was zijn instrument te bespelen, en twee van Annemarie's moeders broers voor de oorlog naar Argentinië waren verhuisd.[5]
Zij is bekend om haar foto's van verschillende beroemdheden uit de Argentijnse filmwereld, zoals Tita Merello, Carmen Miranda, Zully Moreno en Mirtha Legrand, maar ook van andere culturele persoonlijkheden zoals Jorge Luis Borges, Pablo Neruda en Eva Perón. Ze fotografeerde ook landschappen, stadsgezichten, dieren, en abstracte kunst. Haar foto's van Zuid-Amerika hebben een belangrijke etnografische waarde, omdat ze de veranderingen in het gebied door de 20e eeuw heen laten zien.
Het begin van haar carrière werd gekenmerkt door haar werk als portrettist van belangrijke figuren in film, theater, radio en fotoromans. Haar foto's, gepubliceerd op de covers van vakbladen, zijn prominent aanwezig in de gedrukte media en ze was een van de eersten die experimenteel werk ontwikkelde dat verband hield met fotografie.[6]
Galerij
- Zelfportretten
Rond 1950
Met Ursula, 1938
1945
1947
Rond 1950
- Portretten
Harald Kreutzberg%252C_by_Annemarie_Heinrich%252C_1954.jpg)
Antonio Ruiz Soler
Pinky
- Tweepersoonsportretten
Ana María Casal en Alejandro Rey, 1958.
Alicia Alonso en Reyes Fernández in Giselle, 1960
Zully Moreno en Ernesto Bianco
- Naaktfoto's
Tida Thamar, 1949
Desnudo VIII, 1946
La paloma, 1945
Desnudo XIX, 1948
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Annemarie Heinrich op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ http://searcharchives.bl.uk/IAMS_VU2:IAMS032-003252571; geraadpleegd op: 13 mei 2021.
- ↑ https://norman.hrc.utexas.edu/photoPublic/fullDisplay.cfm?CollID=17472; geraadpleegd op: 9 december 2022.
- ↑ (en) Annemarie Heinrich. Archives of Women Artists Research & Exhibitions. Geraadpleegd op 28 oktober 2025.
- ↑ Erika Billeter, Canto a la realidad. Fotografía Latinoamericana 1860-1993, Barcelone, Lunwerg Editores, 2003, 3e éd., 390 p. (ISBN 978-84-7782-268-4)
- ↑ Estrella de Diego, El País, La mirada quebrada de Annemarie Heinrich, 19 juli 2015. Gearchiveerd op 1 oktober 2021.
- ↑ (es) Isasi, Nicolás, "Annemarie's Lens", MiráBA, 01/09/2025.