Anne-Mei The

Anne-Mei The
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	1 april 1965
Geboorteplaats	Amsterdam
Beroep	bijzonder hoogleraar
Lid van	Babel
Wetenschappelijk werk
Universiteit	Vrije Universiteit Amsterdam
Prijzen en erkenningen	Psychogeriatrieprijs (2009)
Website

Anne-Mei The (Amsterdam, 1 april 1965)^[1] is bijzonder hoogleraar langdurige zorg en sociale benadering dementie aan de Vrije Universiteit Amsterdam (VU).

In 2006 nam zij het initiatief voor De Werkvloer Centraal, een programma voor de best mogelijke dementiezorg in geriatrische instellingen. Ook bedacht zij de verpleeghuisformule voor de Martha Flora-huizen. In 2010 stelde Windesheim haar aan als lector palliatieve zorg en dementie. In 2012 benoemde de Universiteit van Amsterdam haar tot hoogleraar Langdurige zorg en dementie.^[2]

The komt uit een doktersfamilie. Ze is de oudste dochter van een Nederlandse moeder en een Chinese vader, die als internist in Groningen werkte.^[3]

The studeerde zowel culturele antropologie als rechten. Voor haar promotieonderzoek (1999) volgde zij jarenlang longkankerpatiënten en hun naasten, vanaf het moment van de diagnose tot het overlijden. Zij beschreef daarin hoe artsen met hen en hun familieleden het gesprek aangaan.^[4]

Sinds het einde van de vorige eeuw houdt The zich bezig met palliatieve zorg, het levenseinde en de langdurige zorg. Ze doet onderzoek naar mensen met dementie, publiceert daarover en geeft les aan artsen, zorgmedewerkers, beleidsmakers, studenten en burgers. The pleit voor meer aandacht en geld voor de periode waarin mensen met dementie nog thuis wonen. Daarnaast vindt zij het belangrijk om de resultaten van haar onderzoeken te vertalen naar praktische ondersteuning voor mensen met dementie en hun naasten, en om de maatschappelijke bewustwording te vergroten. Dit is voor haar niet alleen een professionele, maar ook een persoonlijke reis – een reis die voorlopig nog niet ten einde is.

In de loop der tijd hebben veel mensen haar hun verhalen toevertrouwd. Mensen met dementie, maar ook hun partners, familie en vrienden deelden met haar de uitdagingen van het leven met dementie. Deze verhalen hebben haar blik veranderd. Ze is niet alleen anders gaan kijken naar mensen met dementie, maar ook naar de manier waarop de zorg voor hen is georganiseerd. Hoewel in de medische en psychologische behoeften goed wordt voorzien, ontbreekt het vaak aan aandacht voor het sociale aspect van leven met dementie. Juist dat zorgt na de diagnose voor een groot spanningsveld en sociale pijn bij alle betrokkenen.

The is ervan overtuigd dat dit anders kan. Ze ontwikkelde, samen met anderen, de Sociale Benadering Dementie: een visie en benadering met praktische werkwijzen, teams, opleidingen, sociale netwerken en inloophuizen zoals het 'Huis van de Tijd'. De benadering is gericht op sociale ondersteuning en ruimte bieden die mensen met dementie vooral mens laat zijn. De aanpak heeft resultaat: mensen met dementie gaan zich na verloop van tijd zichtbaar beter voelen en dat geldt ook voor hun naasten. Professionele zorgverleners ervaren meer werkplezier door de werkwijze.

De nieuwe benadering kreeg aandacht in Nederland en daarbuiten. Zij schreef meerdere boeken over de waarde van een meer sociale benadering van dementerenden. Ze was op Aruba, daar zijn huizen die 'Pasadia' heten en werken met sociale-benaderingsteams.

Partners en kinderen van cliënten worden in de zorg regelmatig lastig gevonden, maar volgens The maken juist zij zelfredzaamheid meer mogelijk.^[5] Ze vraagt daarom nadrukkelijk de aandacht voor de sociale benadering van dementie. Wanneer een hulpmiddel, nieuw medicijn of werkwijze door artsen wordt aanvaard en de effectiviteit is aangetoond, dekt de ziektekostenverzekering de zorg. Dat is bij psychosociale interventies niet het geval.^[6]

The vindt in haar werk inspiratie bij de ondersteuningsprogramma's voor mantelzorgers van de Amerikaanse hoogleraar Mary Mittelman.^[7] Zij betrekt ook het familiaire netwerk rond de mantelzorger door vaardigheden aan te reiken om zijn gezondheid te beschermen, terwijl de patiënt gewoon thuis kan blijven wonen.^[8] Zowel voor de dementerende als voor de partner is het volgens The de kunst om in de veranderende omstandigheden zichzelf te hervinden en eigen, nieuwe doelen te ontdekken. Met inachtneming van toenemende beperkingen en grenzen kunnen zij dan nog mooie (kleine) dingen beleven.

Door de omgeving actief erbij te betrekken, ontstaat er een extra laag in de zorg. The pleit voor speciale opleidingen voor psychosociale interventies. Dit zouden nieuwe beroepen kunnen zijn, zoals netwerkmakelaars of mantelzorgondersteuners.

Een van haar initiatieven is het project Kammeraat, een mix tussen een oppas en een maatje. Studenten sociaalpedagogische hulpverlening, creatieve therapie of afgestudeerden van de Stenden Hogeschool helpen de verbinding met de buitenwereld te behouden.

• In de wachtkamer van de dood (Muntinga, 2005)
• Tussen Hoop en Vrees (BSL, 2006)
• Naast de stervende patiënt (BSL, 2007)
• Verlossers naast God (Thoeris, 2009)
• Dagelijks leven met dementie (Thoeris, 2017)
• Wij blijven mensen (Mei, 2025)