Oosterse anemoon
| Oosterse anemoon | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
.jpg) | ||||||||||||||||
| knikkende bloemsteel na de bloei | ||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||
| Anemone blanda Schott & Kotschy (1854) | ||||||||||||||||
 | ||||||||||||||||
.jpg) | ||||||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
Oosterse anemoon (Anemone blanda) is een plantensoort uit de ranonkelfamilie (Ranunculaceae).
Determinatie
Oosterse anemoon is een vaste, kruidachtige plant die een hoogte kan bereiken van 10–20 cm. Ze heeft een knolvormige wortelstok. De plant bloeit van maart tot april. De bloem heeft acht tot veertien donkerblauw tot blauwviolette bloemdekbladeren. Er komt ook een witbloemige variëteit voor. De wortelbladeren zijn van boven zwak behaard. De vrucht is een eenzadige dopvrucht. Aan het zaad zit een mierenbroodje.
Gelijkende taxa
Oosterse anemoon lijkt sterk op blauwe anemoon (Anemone apennina); bij de laatstgenoemde soort is de onderzijde van de bloemdekbladeren en de onderzijde van de bladeren behaard, knikt de bloemsteel na de bloei niet en hebben de bladslippen van de wortelbladen een korte steel.
Verspreiding
Het natuurlijke verspreidingsgebied van oosterse anemoon strekt zich uit over het oostelijke deel van het Middellandse Zeegebied, hoofdzakelijk Griekenland en Turkije. Als verwilderde sierplant komt de soort ook in Midden- en West-Europa voor.
Toxiciteit
Het melksap van oosterse anemoon is iets giftig, omdat de stof protoanemonine in het sap voorkomt.
Externe links
- Oosterse anemoon in het Nederlands Soortenregister
- Verspreiding in Nederland volgens NDFF Verspreidingsatlas
- Kaarten met waarnemingen:
· 
· 
