André Vandewyer

Vandewyer debuteerde in 1927 op 17-jarige leeftijd in het eerste elftal van RC Tienen, dat toen in de derde klasse speelde en waar hij tussen 1927 en 1930 85 wedstrijden in het doel stond. In 1931 werd de promotie naar de tweede klasse gevierd, maar Vandewyer was er niet bij. Hij wilde overstappen naar de eersteklasser Union Sint-Gillis, die hem na een jaar inactiviteit dan ook liet aansluiten. Vandewyer veroverde dadelijk een vaste basisplaats en maakte deel uit van de ploeg die tussen 1933 en 1935 gedurende 60 wedstrijden ongeslagen bleef en telkens landskampioen werd. Hij bleef doelman bij Union tot in 1939 en bleef er aangesloten tot in 1941. Vandewyer besloot zijn spelerscarrière op lager niveau bij RFC Hannutois (1943-1945) en RSC Wasmes (1945-1946). In totaal speelde hij 196 wedstrijden in de eerste klasse.^[1]

Tussen 1933 en 1935 speelde Vandewyer vijf wedstrijden voor het Belgisch voetbalelftal waarvan drie wedstrijden op het wereldkampioenschap voetbal 1934 in Italië. Ook voor het wereldkampioenschap voetbal 1938 in Frankrijk zat hij in de voorselectie maar hij speelde uiteindelijk niet.

In 1947 werd Vandewyer voetbaltrainer bij Union Saint-Gillis. In 1949 degradeerde hij met de ploeg naar de tweede klasse, maar twee jaar nadien promoveerde hij de ploeg terug naar de eerste klasse. Vandewyer bleef er nog tot in 1959 en eindigde met de ploeg meestal in de eerste helft van de rangschikking.

Vandewyer was tussen januari 1955 en juni 1957 eveneens bondscoach van het Belgisch voetbalelftal. Hij werd in 1955 aangesteld als voorlopige trainer na het vertrek van Doug Livingstone. Uiteindelijk bleef hij ruim twee jaar in functie.