Anderson Bruford Wakeman Howe (album)

Anderson Bruford Wakeman Howe
studioalbum van Anderson Bruford Wakeman Howe
(Albumhoes op en.wikipedia.org)
Uitgebracht	zomer 1989
Opgenomen	1988/1989
Genre	progressieve rock
Duur	59 minuten
Label(s)	Arista Records
Producent(en)	Chris Kimsey, Jon Anderson
Chronologie
1988 Yes: Big Generator   1989 Anderson Bruford Wakeman Howe   1993 An evening of Yes music plus
(en) Discogs-pagina (en) MusicBrainz-pagina
Portaal    Muziek

Anderson Bruford Wakeman Howe is het titelloze debuutalbum van de Britse progressieve rockgroep Anderson Bruford Wakeman Howe uit 1989.

Zoals vaker bij Yes voelde een of meerdere leden zich tekortgedaan bij een studioalbum. In dit geval was het Jon Anderson bij het album Big Generator. Hij vond dat zijn bijdragen niet op voldoende waarde geschat werden door met name gitarist Trevor Rabin. Hij dacht daarom aan (wederom) een soloalbum. Hij ging thuis aan de slag met muziekproducent Chris Kimsey en musici Matt Clifford en Milton McDonald. Tijdens de uitwerking van het album kreeg hij contacten met oude Yes-genoten Bill Bruford, Rick Wakeman en Steve Howe, die in wezen hetzelfde was overkomen. Ze verzamelen zich in de Air Studios van George Martin op Montserrat, behalve Howe die vanuit Londen opereert. Het is Bruford die ervoor zorgde dat niet Chris Squire (origineel Yes-lid) de basgitaarpartijen inspeelde maar Tony Levin; Bruford kent hem dan vanuit King Crimson. Het niet inschakelen van Squire zorgde er wel voor dat het album niet onder de Yes-vlag uitgebracht mag en kan worden. Het beoogde soloalbum kreeg de titel Anderson Bruford Wakeman Howe mee, waarvan Anderson later zou zeggen dat het wel erg leek op de naam van een advocatenkantoor. Uiteindelijk waren er vier geluidsstudio's betrokken bij dit project; Studio De La Frette in Parijs (pre-productie) de eerder genoemde Air Studios in Monserrat, de Air Studios in Londen (opnamen) en de Bearsville Studios (mix)

Het album werd gestoken in een hoes ontworpen door Roger Dean, die juist door Yes was losgelaten. Dean kreeg de opdracht in februari 1989, maar had voor de rest geen binding met de opnamen. Het werd een typische Deanhoes, maar dan vermengd met Amerikaanse landschappen; een collage tussen fictie en non-fictie. Tussen de gebruikelijke Dean-fantasieën werden Bryce Canyon uit Utah (staketsels van klei) en Vermillion Cliffs nabij de Colorado River herkend. Dean werd destijds geïnspireerd door de gedachte wat er met Amerika was gebeurd als de originele Indiaanse bevolking niet door Europese kolonisten waren verdrongen. Het ontwerp voor de voorpagina kreeg de titel Blue desert, de achterzijde kreeg Red desert.

• Jon Anderson – zang
• Steve Howe – gitaren
• Tony Levin – basgitaar
• Rick Wakeman – toetsinstrumenten
• Bill Bruford – drumstel

Met

• Matt Clifford – toetsinstrumenten, programmeerwerk, zang en arrangementen
• Milton McDonald - ritmegitaar
• Carol Kenyon, Deborah Anderson, Frank Dunnery, Tessa Niles (tezamen Oxford Circus Singers), Emerald Community Singers en J.M.C. Singers (Jon, Matt en Chris) – achtergrondzang.

De heren waren al met ander werk bezig, vandaar dat sommige nummers een bijdrage kregen uit ander werk. Geoff Downes schreef mee aan Long lost brother of mine, Max Bacon met Birthright, Ben Dowling met She gives me love, Rhett Lawrence met Rock gives courange en Vangelis met Let’s pretend. Birthright is de enige track die binding heeft met de platenhoes. Volgens het tekstboekje handelt het over de kernproeven die het Verenigd Koninkrijk in de jaren vijftig Australië hield. Men had wel zijn best gedaan iedereen te waarschuwen maar de plaatselijke en originele bewoners van de gebieden grotendeels bestaande uit aborigines konden niet allen bereikt worden. Zij spreken dan in 1989 nog van The day of the cloud.

Het album werd goed ontvangen binnen de Yes-kringen en verkocht goed in Engeland (plaats 14) en de Verenigde Staten (plaats 30). Er kwam een uitgebreide tournee waarbij op 3 november 1989 Sportpaleis Ahoy werd aangedaan. De single Brother of mine evenaarde dat succes niet. Al snel kwam er ook kritiek op het album; men had liever gezien dan Teakbois weggelaten was geweest, critici vonden het te licht voor Yes-leden. De verkoopcijfers leidden niet tot een vervolg. De leden keerden weer terug naar hun eigen werkzaamheden en Anderson Bruford Wakeman Howe ging op in het Yes dat het album Union zou aflevgeren.

Het album kreeg echter wel een aantal heruitgaven. In 2014 was het de beurt aan Esoteric Recordings, een platenlabel gespecialiseerd in het remasteren van “oude” progressieve rock. Zij brachten de heruitgave (met bonus-cd) ter herinnering van dat het album 25 jaar bestond. Bij beluistering van die opnamen viel met name de magere productie en klankweergave op, die in 1989 gangbaar was met nog matige apparatuur en muziekinstrumenten (in vergelijking met de 21e eeuw). Progwereld schatte in dat als het album in 2014 opgenomen zou zijn, het veel voller zou klinken. Door de specifieke bewerking van en aandacht voor ABWH klonk de heruitgave van 2014 voller, aldus dezelfde Bessels. Esoteric kwam in 2024 weer met een nieuwe versie.