Alfredo Martini

Als profwielrenner was Martini actief tussen 1941 en 1957. Hij reed die jaren voor verschillende ploegen, waaronder Bianchi en Wilier Triestina. Viermaal behaalde hij een profoverwinning, waarvan zijn etappezege in de Ronde van Italië 1950 de voornaamste was. In deze editie kwam hij in de tweede etappe als eerste over de eindstreep, voor de Zwitser Fritz Schär.^[1] Na 21 etappes eindigde hij als derde op het podium, achter Hugo Koblet en Gino Bartali. Een jaar later won hij ook een etappe in de Ronde van Zwitserland en eindigde ook hier op een derde plek in het eindklassement; ditmaal na Ferdi Kübler en Koblet.

Twaalf jaar nadat hij zijn carrière had beëindigd, ging hij voor vier jaar aan de slag als ploegleider bij Ferretti en twee jaar bij Sammontana. In 1971 won hij met Gösta Pettersson de Ronde van Italië. Hij ging in 1975 aan de slag als bondscoach van de nationale ploeg van Italië, waarmee hij zes wereldtitels won. Tot zijn aftreden als bondscoach in 1997 loodste hij zes renners op het WK wielrennen naar de overwinning. Daarnaast won hij met de ploeg ook zevenmaal zilver en evenveel bronzen medailles. Het totale aantal kwam hiermee op twintig medailles onder zijn leiding. Antonio Fusi ging hem opvolgen, die de bond verkoos boven Davide Cassani, en Martini droeg voor enkele jaren de verantwoordelijkheid voor alle nationale wielerploegen en werd erelid van de Italiaanse wielerbond.^[2] Tussen 2007 en 2014 werkte hij mee aan drie verschillende boeken over zijn carrière en liefde voor de wielersport. Hij verbond zich in 2013 aan Castellania Coppi, dat is vernoemd naar Fausto en Serse Coppi.