Alfred Raport

Alfred Raport (Puurs, 5 september 1892 - Leuven, 22 september 1965) was een Belgisch senator, gemeenteraadslid en schepen van financiën in Leuven en Vlaamsgezind studentenleider.

Raport studeerde in 1909, als eerste eerste van zijn klas, af van zijn Grieks-Latijnse humaniorastudie aan het Sint-Romboutscollege te Mechelen. Hij begon in 1910 aan zijn studies Rechten en thomistische wijsbegeerte aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij werd er een actief studentenleider en was medestichter van de Vlaamsgezinde studentenvereniging Amicitia. Hij bleef de naam in de herinnering bewaren en toen hij in de jaren 1950 medestichter en voorzitter werd van een vereniging van Vlaamse academici in het Leuvense, noemde hij die Amicitia nos lungit.

Na de vier jaar legerdienst tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij hij aanvankelijk in de universitaire compagnie was ingedeeld en tijdens de oorlog werd bevorderd tot luitenant, promoveerde hij in 1919 tot doctor in de rechten. Hij schreef zich al op 28 juli 1919 in aan de balie van Leuven en werd daar stagiare van de oude, onderlegde advocaat-pleitbezorger, Mr. Veldkamp. Hij bleef advocaat tot aan zijn dood. Raport was driemaal stafhouder van zijn balie. Van 1957 tot 1959, van 1961 tot 1963 en van 1964 tot 1966. Zijn laatste ambtsperiode zou hij helaas niet meer beëindigen.

Hij werd juridisch raadgever van de Belgische Boerenbond, eerst in samenwerking, vervolgens in opvolging van Emile Van Dievoet. De samenwerking met de Boerenbond bracht mee dat hij in 1932 werd verkozen als rechtstreeks gekozen senator in de Senaat, op de lijst van de katholieke partij voor het arrondissement Leuven. Hij beëindigde dit mandaat in 1936. In 1949 en 1950 nam hij nog als eerste plaatsvervanger plaats op de CVP-senaatslijst voor Leuven.

Van 24 april 1921 tot einde 1946 was hij gemeenteraadslid van Leuven. Hij was schepen van Financiën van 15 november 1927 tot 5 oktober 1931 en van 1 januari 1939 tot 3 december 1946. Hoewel hem niets werd ten laste gelegd, maakte het feit dat hij onder de oorlog schepen was gebleven hem verdere politieke activiteit na de oorlog onmogelijk en nam hij ontslag.

Raport bleef zijn Vlaamsgezinde studentenjaren indachtig. In 1924 trad hij op als bemiddelaar bij rector Paulin Ladeuze, toen een hevig conflict was ontstaan met het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond.

In 1950 werd hij lid van het vernieuwde IJzerbedevaartcomité. In augustus 1965, een maand voor zijn dood, sprak hij tijdens de IJzerbedevaart de traditionele 'eed van trouw aan Vlaanderen' uit.^[1]

Ook op internationaal gebied was Alfred Raport actief. Van 1953 tot 1956 was hij in opdracht van de Verenigde Naties afgevaardigde van het WHO in Cambodja, waar hij gelast was het landbouwkrediet in te voeren en te organiseren.

Citaat uit de lijkrede uitgesproken bij de begrafenis van stafhouder Alfred Raport: Zoals alle dagen zijt ge die morgen van woensdag 22 september naar uw bureel gegaan om daar de vele zaken die ge in behandeling hadt op te knappen. 's Middags wachtte uw dochter Agnes vruchteloos om te middagmalen. Ze telefoneerde naar uw bureel, maar kreeg geen antwoord. Menende dat ge nog in het stafhouderskabinet op het justitiepaleis zoudt zijn, telefoneerde ze ook naar daar. Maar ook van daar kwam geen antwoord. Ongerust ging ze dan kijken op uw bureel aan de overkant van de Vaartstraat, en daar vond ze u, levenloos op de grond voor uw bureau, waar ge tot het laatste ogenblik hadt gewerkt.

• Reginald DE SCHRIJVER, Alfred Raport, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
• Onder redactie van Herman Vander Wee, Raport, Alfred in: CERA 1892-1998 De kracht van cooperatieve solidariteit, Mercatorfonds, 2002, ISBN 90 6153 4895
• Mr. W Baeté, d.d. stafhouder, Rouwhulde uitgesproken op de plechtige zitting van de rechtbank op donderdag 30 september 1964 bij het afsterven van stafhouder Alfred Raport.