Alexandre de Burlet

Jhr. Alexandre de Burlet was een zoon van jhr. Joseph de Burlet en Louise Dugniolle. Hij was een broer van jhr. Jules de Burlet, volksvertegenwoordiger, senator, premier en minister van Staat, en jhr. Constantin de Burlet, directeur van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen en burgemeester van Baulers.

Hij trouwde in 1865 in Leuven met Elvire Smolders (1843-1929), dochter van Théodore Smolders, rechtsgeleerde, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven, burgemeester van Leuven, provincieraadslid van Brabant en volksvertegenwoordiger.

Hij was een schoonbroer van Ferdinand Smolders, advocaat en burgemeester van Leuven.

De Burlet liep school aan de gemeenteschool van Nijvel en promoveerde tot doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven. Beroepshalve werd hij advocaat bij de rechtbank van eerste aanleg en het hof van beroep in Brussel. Hij liep stage bij Alphonse De Becker. Vanaf 1869 was hij ingeschreven aan de balie. Als directeur (1871) en voorzitter (1872-1873) reorganiseerde hij de Conferentie van de jonge balie. Hij was assessor (1880-1882), voorzitter (1884-1885) en sectievoorzitter (1887-1888) van het Bureau voor gratis consultatie en lid van de tuchtraad (1883-1887, 1890-1891). Hij was vanaf enkele maanden voor zijn overlijden voorzitter van de Federatie van Belgische Advocaten.

In 1881 stichtte hij samen met Edmond Picard, Ferdinand Larcier, Victor Bonnevie en Octave Maus het Journal des tribunaux. Van 1882 tot 1890 was hij ook betrokken bij Picards verzamelwerk Pandectes belges.

Bij de verkiezingen van augustus 1870 was hij kandidaat voor de Union conservatrice et constitutionnelle in het arrondissement Nijvel. Hij behaalde 1.296 voorkeursstemmen, maar werd niet verkozen. Hij was lid van de Conservatieve Grondwettelijke Vereniging en de Union nationale pour le redressement des griefs.