Achtste-groepers huilen niet (boek)
| Achtste-groepers huilen niet | ||||
|---|---|---|---|---|
| Auteur(s) | Jacques Vriens | |||
| Illustrator | Annet Schaap | |||
| Land | Nederland | |||
| Taal | Nederlands | |||
| Genre | jeugdliteratuur, fictie | |||
| Uitgever | Van Holkema & Warendorf | |||
| Uitgegeven | september 1999 | |||
| Pagina's | 175 | |||
| ISBN | 9026992270 | |||
| Verfilming | Achtste-groepers huilen niet | |||
| ||||
Achtste-groepers huilen niet is een boek van Jacques Vriens. De eerste editie verscheen in 1999. Het verhaal draait om een meisje in het laatste jaar van de basisschool dat leukemie krijgt.
Verhaal
Op een basisschool ergens in Nederland wordt binnenkort een voetbaltoernooi georganiseerd om het 25-jarig bestaan van de school te vieren. De leerlingen van groep 8 maken tijdens de middagpauze ruzie over wie er het beste kan voetballen. Akkie, die het opvallendste en stoerste meisje van de klas is en tevens dol is op voetballen, gaat daarbij op de vuist met de pestkop Joep.
Als Akkie die dag zwaar vermoeid en kortademig thuiskomt, gaan haar ouders met haar naar de huisarts. Uit een bloedprik blijkt dat Akkies bloed niet in orde is. Vervolgens blijkt in het ziekenhuis dat ze leukemie heeft. Ze moet nu enige tijd in het ziekenhuis blijven. Ze stuurt brieven over haar ervaringen in het ziekenhuis naar haar klasgenoten, die allemaal intens met haar meeleven. Ondanks alles blijft ze opgewekt en optimistisch. Akkie mag na een paar weken weer naar huis, maar ze mag niet meedoen met het voetbaltoernooi. Door de behandeling is haar haar uitgevallen.
Dan wordt het schoolkamp gehouden en Akkie mag hierbij aanwezig zijn, hoewel haar gezondheid nog steeds slecht is. Enige tijd later wordt Akkie heel erg ziek; er zitten uitzaaiingen in haar hoofd. De dokters kunnen niets meer voor Akkie doen en enige tijd later overlijdt ze in het ziekenhuis. Akkies klasgenoten zijn nu zo aangeslagen dat enkelen van hen hun tranen niet kunnen bedwingen, ook al horen leerlingen van groep 8 niet te huilen.
Achtergrond
Vriens baseerde het verhaal op een persoonlijke ervaring uit zijn eigen tijd als onderwijzer.[1] In 1990 had Vriens een groep 8 op de school De Kleine Kapitein te Bakel met daarin een meisje dat Anke heette. Zij inspireerde Vriens tot het schrijven van dit boek en is degene op wie het personage Akkie gebaseerd is. Een vriendin van haar stelde voor om, nadat Anke ziek was geworden, een boek te schrijven over haar. Anke zelf reageerde daar enthousiast op, waarna Vriens de boot wat afhield en zei dit te willen doen nadat ze beter was geworden. Anke overleed echter op 29 maart 1991. In tegenstelling tot het personage Akkie was Anke toen al gestart in de brugklas. Haar moeder spoorde Vriens aan om alsnog het beloofde boek te schrijven. Het boek kwam echter pas in 1999 uit, omdat Vriens eerst meer afstand nodig had om het verhaal op goede wijze te kunnen vertellen.[2][3]
In 2012 zou de groep acht uit 1990 meedoen aan het televisieprogramma De reünie. Ook Vriens sloot hierbij aan en Ankes ouders werden geïnterviewd voor het programma.[3]
Prijzen
In 2000 won het boek de Prijs van de Nederlandse Kinderjury.[4]
Bewerkingen
In 2011-2012 kwam er een theatervoorstelling van het verhaal. In 2012 kwam er ook een verfilming, die het Gouden Kalf van dat jaar won. In 2014 werd het boek ook in het Noors verfilmd met de titel Kule kidz gråter ikke.
- ↑ Achtste groepers huilen niet - Jacques Vriens, kinderboekenpraatjes.nl. Gearchiveerd op 30 september 2021.
- ↑ 'Achtse-Groepers Huilen Niet': ode aan Anke uit Bakel. Eindhovens Dagblad (11 februari 2012).
- 1 2 Dit is de echte klas uit Achtste-groepers huilen niet | De reünie. KRO NCRV (29 april 2012).
- ↑ Prijs van de Nederlandse Kinderjury 10 t/m 12 jaar, Kjoek