Abel Guidet

Abel Guidet (Bapaume, 6 november 1890 - Groß-Rosen, 27 november 1944) was een Frans politicus tijdens de Derde Franse Republiek en lid van het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende Guidet in het Franse leger. Hij werd drie maal gewond en werd onder andere onderscheiden met het Croix de Guerre. Van beroep was hij handelaar. In 1929 werd hij burgemeester van Bapaume (Pas-de-Calais). In 1934 werd hij verkozen in de Conseil général van het departement Pas-de-Calais en bij de verkiezingen van 1936 werd hij ook verkozen in het Franse Kamer van Afgevaardigden, waar hij zetelde bij de radicaal-socialisten. Hij stemde op 10 juli 1940 voor het wetsvoorstel dat volmachten verleende aan generaal Pétain.

Vanaf de aanvang van de oorlog maakte Guidet gebruik van zijn ambt als burgemeester om vervalste identiteitsbewijzen te verstrekken aan ontsnapte krijgsgevangenen en ontduikers van verplichte arbeid. Vanaf 1942 werd hij ook actief in het verzet. Hij hielp bij het verbergen en evacueren van geallieerde piloten en ook bij vliegtuigdroppings van wapens voor het verzet. De verzetsgroep in Bapaume waar Guidet deel van uitmaakte, werd verraden door een lid van het verzet dat gearresteerd en gefolterd werd. Op 27 november 1943 werd Guidet gearresteerd. Hij zat opgesloten in de gevangenissen van Cuincy, Arras en Sint-Gillis. In de loop van 1944 werd hij afgevoerd naar de kampen in het oosten, eerst Groß Strehlitz en daarna Groß-Rosen. Daar overleed hij in november 1944 aan een longontsteking.^[1]

Zijn zoon Henri Guidet was ook lid van de Conseil général van Pas-de-Calais en was ook burgemeester van Bapaume.

In 1948 werd een standbeeld van Abel Guidet onthuld in Bapaume. Dit standbeeld op de Avenue Abel Guidet toont een gevallen Guidet en stelt het ogenblik van zijn arrestatie voor. In het stadhuis van Bapaume hangt zijn geschilderd portret met daaronder een urne met aarde uit het kamp van Groß-Rosen.^[2]