Aalt Mondria

In juli 1978 ontsnapte hij opnieuw uit een behandelkliniek toen hij een dagje met begeleid verlof mocht. Hij pleegde een overval waarbij hij 17.000 gulden buitmaakte, en dook vervolgens samen met zijn 17-jarige vriendin Hilda B. onder in Amsterdam.^[1] Nadat het tweetal de 53-jarige hospita van het onderduikadres mishandelde – de vrouw raakte blijvend verlamd – vluchtten Mondria en zijn vriendin naar Noord-Brabant. Op 30 juli 1978 belden ze in Hoeven aan bij een woning. De bewoners, het bejaarde stel Rijnvos en hun 38-jarige dochter, werden door Mondria vermoord. Na arrestatie van het tweetal bleek dat zij handelden uit roofmotieven. De buit was minder dan tien gulden.

Voor de drievoudige moord werd Mondria veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf en tbs. Omdat bleek dat hij vanwege zijn geestesstoornis in de gevangenis niet te handhaven was, werd hij overgeplaatst naar de Van Mesdagkliniek in Groningen. Twee keer gijzelde hij in de kliniek met geweld een hulpverlener. Vanuit het behandelcentrum zocht hij contact met misdaadverslaggever Peter R. de Vries, die hij een manuscript stuurde over zijn leven, getiteld "Toevertrouwd aan de duivel". In 1989 mocht Mondria met proefverlof. Tijdens dat verlof werd hij opnieuw gearresteerd, nadat hij in een café in Zwolle met een semiautomatisch wapen op een drietal mannen schoot met wie hij kort daarvoor ruzie had gekregen.

Nadat Mondria in 1995 vanuit de Van Mesdagkliniek een contactadvertentie had geplaatst, kreeg hij een relatie met de 30-jarige Annelies C. In 1996 mocht hij op woonverlof en trok hij in Groningen in bij haar en haar tienjarige zoontje Buddy. Toen Mondria van de reclassering de boodschap kreeg dat hij zich weer moest melden bij de kliniek, verdacht hij de jongen van verraad. Hij dwong zijn vriendin en haar zoon met hem op de vlucht te slaan. Op 6 maart 1997 vermoordde Mondria de jongen aan de verlaten Goertjesweg in Zwolle. Eerst probeerde Mondria de jongen te wurgen met een sjaal, waarbij zijn moeder op zijn benen zat om hem in bedwang te houden. Dat lukte niet, waarna hij in een sloot verdronken werd.^[2]

Toen Annelies C. zich een dag later bij de politie in Amsterdam meldde, werd een opsporingsbericht uitgezonden voor de 'uiterst vuurgevaarlijke' crimineel. Mondria gaf zich de volgende dag aan bij de spoorwegpolitie in Den Haag. Hij bekende in eerste instantie de moord, maar trok die bekentenis de volgende dag weer in.

Op 11 september 1997 werd hem door de rechtbank in Zwolle levenslange gevangenisstraf opgelegd. In hoger beroep, dat diende op 3 juni 1998, werd de aanklacht gewijzigd van moord naar doodslag en werd de straf verlaagd naar 18 jaar en tbs. Annelies C. werd veroordeeld tot zes jaar, in hoger beroep tot vijf jaar cel voor het medeplegen van doodslag. Tijdens de rechtszaak verklaarde Mondria dat hij het slachtoffer was van een complot. Uit een rechtszaak op 30 januari 2003, waarin besloten moest worden over de verlenging van de tbs van Mondria, bleek dat hij door zijn agressieve houding voornamelijk in een isoleercel zat. Hij zou daarbij lijden aan ernstige waanstoornissen en achterdocht. Tijdens een eerste verlengingsverzoek in 2001 liet Mondria voor de rechter zijn broek zakken om met vermeende gaatjes van injecties aan te tonen dat hij slachtoffer was van een complot. Volgens een deskundige van de kliniek Veldzicht in Balkbrug, waar Mondria verbleef, was Mondria waarschijnlijk onbehandelbaar en zou hij daarom waarschijnlijk nooit meer op vrije voeten komen. In februari 2007 werd de tbs voor de vierde keer met twee jaar verlengd.

De Stentor meldde op 28 september 2011 dat hij in de zomer van 2011 in de tbs-inrichting was overleden aan hepatitis C,^[3] waarvoor hij zich niet wilde laten behandelen.^[4]