26e Pantserdivisie (Wehrmacht)

Van oktober 1942 tot april 1943 werd de eenheid beschouwd als in oprichting bij het 15e Leger van Heeresgruppe D en bleef in België (hoofdkwartier lag in Elverdinge) en later Noord-Frankrijk. Van mei tot juli 1943 bleef de divisie in Noord-Frankrijk als bezettingsmacht en als reserve van Heeresgruppe D. De plaatsing in dit gebied was bedoeld om het 15e Leger te voorzien van een snelle en mobiele kustbeschermingseenheid

In juli 1943, met het oog op de landing van geallieerde troepen op Sicilië, werd de divisie per spoor van Frankrijk overgebracht naar Zuid-Italië naar het 76e Pantserkorps bij de Oberbefehlshabers Süd. Aangezien I./Panzerregiment 26 op dat moment op het oefenterrein Mailly-le-Camp was om vertrouwd te raken met nieuwe tanks (Panthers), ging deze nog niet mee. Ook I./Panzer-Artillerie-Abteilung 26 was op dat moment ook niet operationeel, omdat deze in Duitsland werd uitgerust met zelfrijdende kanonnen.

De divisie werd met het merendeel van haar eenheden gestationeerd in Calabrië aan de Golf van Tarente. Daar en bij de Straat van Messina beveiligde de eenheid het Italiaanse vasteland tegen de oversteek van grote geallieerde eenheden uit Sicilië. Een gemengde eenheid, Kampfgruppe Büsing, bleef als reserve van Oberbefehlshabers Süd aan het Meer van Bolsena, ten noorden van Rome. Op 8 september, na de aankondiging van de Italiaanse wapenstilstand met de geallieerden, werd deze Kampfgruppe ingezet als onderdeel van de ontwapening en gevangenneming van Italiaanse troepen.

Op 9 september 1943 vond de geallieerde Operatie Avalanche plaats, gericht op het innemen van de haven van Napels. De divisie was nog steeds op mars, maar werd meteen ingezet in een Duitse tegenaanval van 12 tot 13 september tegen het Amerikaanse landingshoofd bij Salerno, en tijdelijk heroverden de divisies van het 10e Leger heuvel 424. Hierin ondersteunde de divisie de 29e Pantsergrenadierdivisie. De geallieerde marine-eenheden voor de kust konden de geallieerde troepen ondersteunen met zware marine-artillerie en voorkwamen een Duitse opmars naar de kust na 14 september. Gezien de geallieerde superioriteit trok de eenheid zich vanaf 18 september samen met de andere eenheden terug naar de positie in de Apennijnen. Hier was de divisie ingezet ten westen en oosten van Isernia. In november en december 1943 was de divisie samen met het 76e Pantserkorps betrokken bij de zware verdedigingsgevechten in de sectoren Volturno en Sangro.

Toen Anglo-Amerikaanse troepen op 22 januari 1944 in Operatie Shingle landden bij Anzio en Nettuno, was de divisie onder bevel van het 76e Pantserkorps. Recentelijk meer ingezet aan het noordoostelijke front, werd de divisie naar het westen verplaatst om te vechten tegen de Amerikaanse troepen in het landingsgebied. De verdedigingsgevechten in het Anzio-Nettuno-gebied sleepten zich voort tot april 1944. In februari werd de divisie ingezet voor tegenaanvallen bij het geallieerde bruggenhoofd en vocht hier bij Cisterna. In maart en april werd de verzwakte divisie opgefrist in het gebied Valmontone/Velletri, nabij het front, maar de eenheid werd voortdurend stand-by gehouden als interventiereserve. Na een inzet in mei 1944 in de "Senger Linie" nabij Cassino, werd de divisie uiteindelijk volledig teruggetrokken en in de reserve van het 14e Leger geplaatst.

Nadat de geallieerde eind mei weer in het offensief waren gegaan, had de eenheid zich teruggetrokken medio juni ten noorden van Rome en werd ten westen van Florence aan de Arno ingezet met het 1e Parachutistenkorps in de Heinrich-linie. Op 11 juni 1944 werd de Grenadier Brigade (mot.) 1027 bij de divisie ingevoegd om deze te versterken.

Door de aanval op de Heinrich-linie en vervolgens op de Gotenstellung werd de divisie gedwongen de posities aan de Arno vanaf 25 augustus op te geven. Na de doorbraak van de geallieerde troepen door het front van het 10e Leger aan de oostelijke flank van het Italiaanse oorlogsgebied, verplaatste de divisie zich naar de Befehlshaber Venetianisches Küstenland, die verantwoordelijk was voor de Adriatische sector. De verdere terugtocht leidde de divisie naar de Rubicon in het gebied ten noordoosten van Savignano sul Rubicone. Daarna werd een verdedigingspositie ingenomen in de "Ronco-sector".

Op 28 november 1944 werd de 20e Luftwaffen-Sturmdivisie ontbonden en werd de infanterie van de twee Jäger-regimenten opgenomen in de 26e Pantserdivisie, waardoor de eenheid met deze troepen werd versterkt.

De volgende verdedigingslinie werd gevormd door de divisie in het Forlì-gebied nabij Faenza.

Halverwege december 1944 vond een verdere terugtocht naar het noorden tot achter de Senio plaats. Begin 1945 kreeg de divisie voor de laatste keer een verfrissing in het gebied rond Bologna. Panzerjäger-Abteilung 51 (uitgerust met 7,5 cm Pak 40 en ongeveer 10 Jagdpanzer 38(t)) werd toegevoegd. Het I./Panzerregiment 26 werd uitgewisseld tegen I./Panzerregiment 4, dat vervolgesn weer omgedoopt werd tot I./PzReg 26. Ook nieuwe halfrupsvoertuigen voor de pantsergrenadiers werden ontvangen.

Begin april 1945 vocht de divisie in het gebied rond Bologna tijdens het geallieerde lenteoffensief in Italië (Operatie Grapeshot). Tijdens de geallieerde aanval was de eenheid van 9 tot 15 april verwikkeld in een defensieve strijd tussen de sectoren Senio en Sillaro. In de periode van 16 tot 19 april werd de divisie toegewezen aan het 76e Pantserkorps, waarmee zij opnieuw ten noorden van Bologna werd ingezet. De laatste veldslagen van de divisie vonden plaats ten zuiden van de Po in het gebied rond Ferrara tot 24 april 1945. Daar werden de resterende tanks bij Burana vernietigd door gebrek aan overzetmogelijkheden. Slechts restanten van de divisie konden over de Po ontsnappen. Vervolgens ging het naar het noorden, via Vicenza en Bassano del Grappa naar Trente.