Élisabeth Borne

Élisabeth Borne
2022
2022
Geboren 18 april 1961
Partij Renaissance
Handtekening Handtekening
Politieke functies
2017-2019 viceminister voor Transport
2019-2020 minister van Ecologie en Duurzame Ontwikkeling
2020-2022 minister van Arbeid en Werkgelegenheid
2022-2024 premier van Frankrijk
2024 parlementslid
2024-2025 minister van staat
minister van Onderwijs
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Frankrijk

Élisabeth Borne (Parijs, 18 april 1961) is een politica uit Frankrijk. Ze was van 16 mei 2022 tot 8 januari 2024 premier van Frankrijk, was eerder minister in de periode dat Édouard Philippe de premier was 2017–2020, in de regering-Castex 2020–2022 en is tegenwoordig minister van staat, actief als minister van Onderwijs. De laatste regering van Frankrijk was tot 5 oktober 2025 de regering-Lecornu I, maar er moet een nieuwe regering worden geformeerd.

Levensloop

Haar ouders waren directeur van een farmaceutisch laboratorium. Zij promoveerde in 1981 aan de École polytechnique en werd in 1987 ambtenaar op het ministère de l'Équipement, waar ze in 1989 regionaal directeur werd voor Île-de-France. Ze was in de jaren 1990 adviseur op het ministerie van Onderwijs, onder Jack Lang, daarna Lionel Jospin en in 1997 zijn technisch adviseur. Ze ging in 2002 voor de SNCF werken en werd in 2007 directrice bij Eiffage. In 2008 werd ze algemeen directeur voor de ruimtelijke ordening bij de stad Parijs. Ze werd in 2013 prefect voor de toenmalige regio Poitou-Charentes, de eerste vrouw met deze functie. Ze werd in 2014 kabinetsdirecteur van Ségolène Royal, maar kwam in 2015 aan het hoofd van de RATP, de metro van Parijs.

Borne stond lange tijd dicht bij de Parti socialiste PS zonder zich inderdaad bij de partij aan te sluiten. Na de overwinning van Emmanuel Macron tijdens de Franse presidentsverkiezingen van 2017 sloot ze zich aan bij La République En Marche! LREM van Emmanuel Macron. Ze was vanaf 2020 lid van Territoires de progrès, een centrumlinkse partij gelieerd aan LREM. Beide partijen gingen in september 2022 op in de partij Renaissance.

Premier

Nadat Borne vanaf 2017 verschillende ministersposten had bekleed in de Franse regering, werd ze in mei 2022 door president Macron tot premier benoemd. Ze was daarmee de eerste vrouwelijke premier van Frankrijk sinds Édith Cresson 1991–1992 en de tweede ooit. Haar regering maakte na de presidentsverkiezingen van 2022 een doorstart met nieuwe ministers.

In maart 2023 overleefden Borne en haar regering nipt twee moties van wantrouwen die waren ingediend door het linkse LFI en het radicaal-rechtse Rassemblement National. Aanleiding voor de moties was het besluit van Borne om omstreden pensioenhervormingen door te voeren zonder stemming in het parlement. De plannen van Borne, waarbij de pensioenleeftijd zou worden verhoogd van 62 naar 64 jaar, leidden tot grote stakingen en rellen in verschillende Franse steden.[1]

Binnen de regering-Borne ontstond eind 2023 een crisis over het aannemen van een strenge immigratiewet. Verschillende ministers spraken hierbij publiekelijk hun ongenoegen over de wet uit. De onenigheid was voor president Macron mede de aanleiding om in januari 2024 een nieuwe regering aan te stellen, waarbij Borne moest plaatsmaken voor een nieuwe premier, voor Gabriel Attal.[2]

Borne keerde in februari 2024 weer in de Nationale Vergadering terug, waarin ze bij de parlementsverkiezingen van 2022 een zetel had gekregen, maar werd op 23 december 2024 weer minister.

Politieke functies

Persoonlijk

Borne is de dochter van een Poolse Jood, Joseph Bornstein, geboren in België, die later naar Frankrijk verhuisde, die het concentratiekamp Auschwitz en de dodenmars heeft overleefd. Hij werd in 1950 tot Fransman genaturaliseerd en veranderde zijn naam in Borne. Hij wordt daar als verzetsheld gehuldigd.[3] Elisabeth Borne is gescheiden en heeft een zoon.

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.