Édouard de Verneuil

Van 1840 tot 1842 bracht Verneuil samen met Murchison en Alexander Keyserling de geologie van Europees Rusland in kaart. In tegenstelling tot West-Europa, bleken gesteentelagen in Rusland vrijwel vlak te liggen, behalve in de Oeral. Ook reisden de drie over verschillende routes, zodat ze gezamenlijk een groter gebied in kaart konden brengen. Dit verklaart waarom de drie maar drie zomers nodig hadden om een gebied dat in oppervlakte ongeveer de helft van het Europese continent beslaat, te verkennen. Een van de directe resultaten was dat een nieuw tijdperk, het Perm, aan de geologische tijdschaal kon worden toegevoegd. De resultaten van het onderzoek werden in 1845 gepubliceerd.

In 1846 reisde Verneuil naar de Verenigde Staten. De geologen van dat land hadden zich niet veel van de Europese indeling in tijdperken aangetrokken, omdat de continenten zo ver uit elkaar liggen dat (het bewegen van continenten was in die tijd ondenkbaar) men niet verwachtte dat er veel overeenkomsten zouden zijn. Verneuil vond in gesteenten van de Oostelijke Verenigde Staten echter fossielen waaruit bleek dat dezelfde ontwikkeling van het leven als in Europa had plaatsgevonden. Wel bleek dat de discordantie die overal in Europa tussen het Carboon en het Perm ligt, in Noord-Amerika afwezig is (deze discordantie wordt veroorzaakt door de Hercynische orogenese). Verneuil was aan de hand van fossielen in staat de onderverdeling zoals die nu voor Europa bestond ook in de gesteenten van de Oostelijke Verenigde Staten vast te leggen.

Van 1849 tot 1862 deed Verneuil onderzoek naar de stratigrafie en paleontologie van Spanje, die hij in een aantal expedities nauwkeurig in kaart bracht. Hij werkte daarbij samen met Édouard Collomb.

Doordat zijn ogen steeds slechter werden, moest Verneuil in de laatste jaren van zijn leven het onderzoek opgeven.